Yäşäü Matur!

(yumoreska)
Tınıç kına yäşäp, illegä yakınlaşıp kilgän Bäkercanga ber könne irtän hatını cen alıştırganday toyıldı. Karasana, küzläre tonıklangan, çäçläre munçalanıp betkän, üze şälperäyep töşkän. Östendä töse uñgan kapçık sıman halat citmäsä. Ä bit bar ide kayçandır Äqlimäneñ dönyanıñ berençe çibäre bulıp yörgän çakları...

– Sin het fasun öçen bulsa da, beraz çäçeñne yasatıp kaytasıñmı ällä? Ni äytsäñ dä, bäyräm kön bügen, – dide ul hatınınıñ bu kıyafätenä tüzär ämäle kalmagaç.

Tegese:

– Üzeñne bel! – dip yonın kabarttı da, çäyen dä eçmiçä "fırt!" itep kayadır çıgıp yugaldı.

Hatını yukka çıgıp ozak ta ütmäde, ber-ber artlı kunaklar kilä başladı. Bäkercan yugalıp kaldı. Nişlärgä? Östäl äzer tügel bit! Het karavıl kıçkır! Äle yarıy, Äqlimäse tön yoklamıyça, küp itep pilmän yasap kuygan ikän, bäleş, salat işe täm-tomnar da hättin aşkan bulıp çıktı. Äzer rizıknı östälgä tezep çıgunıñ ni avırlıgı bar anıñ! Küz açıp yomgançı päyda bulgan bäyräm tabının kürgäç, Bäkercan üze dä şakkattı. İre yokı simertkän arada küpme rizık äzerlärgä citeşkän bit bu Äqlimä! Berazdan yahşılap sıylanıp ölgergän kunaklarnıñ çırayları yaktırdı, telläre açıldı.

– Bäkercan, turısın äytkängä üpkälämä, mondıy uñgan hatın sineñ öçen äräm, – dide ber salmışragı, avızına göbädiyä tutıra-tutıra.

– Älbättä, cäl, – dip cöpläde anıñ süzen ikençese, kulındagı tavık botına teşlären batırıp.

– Nişläp? – dide Bäkercan.

– Sineñ tübäy ästıñ peläşlänep betkän, ä hatınıñnıñ figurası talçıbıgıday, – dide berse.

– Sineñ korsagıñ mineke şikelle. İdändä österälep yöri, ä Äqlimäñ bügen yañadan kiyäügä birerlek! – dide ikençese.

Şulvakıt işek açılıp kitte häm annan Äqlimä kilep kerde:

– Beraz soñga kaldım inde, gafu itegez, – dide ul yılkıldap torgan kupşı çäçlären tözätkäläp.

Bu minutta arada iñ gacäpkä kalganı Bäkercan ide. Kıygaç kara kaşlar, balkıp toruçı alma bitlär. Hatının alıştırıp kuygannarmıni!

– Ä monısı – qaderle iremneñ bäyräm büläge, – dide Äqlimä, tänenä sılanıp torgan ütä kürenmäle yıfäk külmäk kiyep kunaklar karşına çıkkaç. Tabın "ah!" itte. Bäkercannıñ başı kükkä tide.

... Kiçen kunaklar taralgaç, Bäkercan kuhnyada savıt-saba yua başladı.

– Ölger dä inde üzeñ bäğırkäyem! – dide säğat yarım telefonnan söyläşkän Äqlimä anıñ yanına kuhnyaga kergäç. – Sulış algançı böten savıt-sabanı yuıp kuygansıñ.

– Ni bit, yaña külmägeñne pıçratırsıñ dip kurkam, – dide Bäkercan, tirläp çıkkan peläşen uçı belän sıpırıp. Annan, beraz uylap torgaç, ällä könçese kilep, ällä küñele yomşarıp, östäp kuydı:

– Sin, Äqlimä, alay da, tege iske halatıñnı taşlamıy tor äle, yäme?

Click or select a word or words to search the definition