Hercule Poirot Iz Üzerinde - 05

Süzlärneñ gomumi sanı 3939
Unikal süzlärneñ gomumi sanı 2040
35.3 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
48.5 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
55.8 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
ads place
Poirot, "Günaydın, bayım," dedi. "Bay Hardman'dan geliyorum. Birisi dünkü davet sırasında bütün ziynetlerini çalmış bulunuyor. Bu eldivenin size ait olup olmadığını sorabilir miyim?"
Bay Parker'in kafası pek o kadar hızlı çalışır görünmüyordu. Düşüncelerini toparlamak istermiş gibi eldivene gözlerini dikmişti.
"Bunu nerede buldunuz?" diye sordu sonunda.
"Bu sizin eldiveniniz mi?"
Bay Parker karar vermeye çalışıyordu. "Hayır, değil," dedi.
"Ya bu tabaka sizin mi?"
"Tabii ki değil. Ben gümüş tabaka kullanırım."
"Tamam, mösyö. Bu durumda polise başvurmaktan başka seçeneğimiz kalmadı."
Bay Parker biraz kaygılanmış gibi, "Sizin yerinizde olsam bunu yapmazdım," diye yerinden fırladı. "Polisler hiç de sevimli kişiler değillerdir. az bekleyin. Gidip ihtiyar Hardman'ı göreceğim. Durun, bekleyin."
Fakat Poirot kararlı bir tavırla daireden çıktı.
"Adamcağızı adamakıllı telaşlandırdık, öyle değil mi?" diye kıkırdadı. "Bakalım, yarına kadar ne olacak?"
Ama Hardman olayını daha aynı gün öğleden sonra hatırlamamız kaçınılmazdı. Kapımız aniden açıldı ve insan kılığında bir kasırga, peşinde bir samur kürk uçurarak -hava İngiltere'deki bir haziran gününün olabileceği kadar soğuktu- ve başında katledilmiş kartal tüyleriyle süslü bir şapkayla içeri daldı. Kontes Vera Rossakov gerçekten de bulunduğu yeri allak bullak eden bir kadındı.
"Bay Poirot musunuz? Nedir bu yaptığınız? O zavallı genci suçlamak da nereden aklınıza geldi? Bu çok ayıp, çok çirkin. Bu bir skandal. Onu tanıyorum ben. O, kuzudan farksız biridir... asla bir şey çalamaz. Bana ne büyük iyilikleri oldu bilseniz. Onun yok yere kurban edilmesine katlanamam."
"Söylesenize, hanımefendi: bu onun tabakası mı?" Poirot kutuyu kadına uzattı.
Kontes bir an durup tabakayı inceledikten sonra, "Evet, onun tabakası," dedi. "Onu tanıyorum. Ama ne çıkar bundan? Tabakayı odada mı buldunuz? Hepimiz oradaydık, zavallı düşürdü demek. Ah siz polisler Kızıl Muhafızlardan da betersiniz!"
"Peki, bu onun eldiveni mi?"
"Ben nereden bileyim? Eldiven eldivene benzer. Sakın beni durdurmaya çalışmayın -zavallının serbest bırakılması gerekiyor. Adı derhal aklanmalı. Bunu da siz yapacaksınız. Bunun için mücevherlerimi satacağım ve size çok para vereceğim."
"Hanımefendi."
"Kabul, değil mi? Hayır, itiraz etmeyin. Zavallı çocuk! Gözyaşı içinde bana geldi. 'Seni kurtaracağım,' dedim. 'O canavar adama gideceğim. Sen işi Vera'ya bırak.'Anlaştık, değil mi? Ben şimdi gidiyorum."
Kontes gelişi kadar patavatsızca odadan dışarı fırladı ve arkasına insanı bunaltan egzotik bir parfüm kokusu bıraktı.
"Ne kadın!" diye atıldım. "Kürk mantosuna da diyecek yok!"
"Evet, kürkü sahici. Sahte bir kontesin sahici kürkü olabilir mi? Şaka, şaka, Hastings... Hayır, o gerçekten Rus olsa gerek. Demek Bay Bernard ona bizi şikâyete gitti."
"Sigara tabakası onun. Acaba eldiven de ona mı ait?"
Poirot gülümseyerek cebinden ikinci bir eldiven çıkarıp ilkinin yanına koydu. Eldivenlerin bir çift oldukları şüphe götürmezdi.
"İkinci eldiveni nereden buldunuz, Poirot?"
"Bury Sokağı'ndaki evin holünde bir masanın üstüne atılmıştı. Bu kez gerçekten çok dikkatsiz bir genç adam. Ama biz işimizi tam adamıyız. Âdet yerini bulsun diye Park Lane'e de küçük bir ziyarette bulunacağım."
Söylemeye gerek yok, ben de dostumla birlikte gittim. Johnston evde yoktu, ama özel sekreteriyle görüşebildik. Böylece, Johnston'un , Güney Afrika'dan yeni geldiği ortaya çıktı.Daha önce İngiltere'de hiç bulunmamıştı.
Poirot laf arasında, "Değerli taşlarla ilgileniyor, değil mi?" diye sordu.
Sekreter güldü. "Altın deseniz daha yerinde olurdu."
Poirot bu görüşmeden çıkarken düşünceliydi. O akşamın ilerleyen saatlerinde onu bir Rusça grameri büyük bir ciddiyetle inceler görünce şaşırdım.
"Yapmayın Tanrı aşkına, Poirot!" diye atıldım. "Kontesle kendi dilinde konuşabilmek için Rusça mı öğreniyorsunuz?"
"Herhalde İngilizcemi dinlemez, dostum."
"İyi de, iyi aileden Ruslar mutlaka Fransızca bilirler, öyle değil mi?"
"Senin bilgi hazinene hayranım, Hastings! Böylece, Rus alfabesinin belirsizlikleri yüzünden kafa patlatmaktan kurtulacağım."
Poirot dramatik bir hareketle kitabı elinden attı. Ben tamamen tatmin olmamışım. Dostumun gözlerinde çok iyi bildiğim bir ışıltı vardı. Bu, Hercule Poirot'nun kendi kendisinden hoşnut olduğunun şaşmaz işaretiydi. "Belki de onun gerçek bir Rus olduğundan kuşkunuz var. Onu sınayacaksınız," dedim. "Yok, yok, kontes gerçekten de Rus."
"Öyleyse niçin?"
"Bu olayda kendini göstermek istiyorsan, 'Rusça'ya Giriş'den yardım almanı öneririm, Hastings."
Poirot bu sözleri gülerek söyledikten sonra ağzından başka bu alamadım. Kitabı yerden alarak sayfalarını merakla çevirmeye koyuldum, fakat Poirot'nun sözlerinden bir anlam çıkarmayı başaramadım.
Ertesi sabah yeni bir haber alamadıksa da Poirot bu yüzden kaygılanmışa benzemiyordu. Kahvaltımızı ettiğimiz sırada o gün Hardman'a uğramak niyetinde olduğundan söz etti. Yaşlı adamı evinde bulduk. Bir gün öncesine kıyasla oldukça sakin görünüyordu.
"Ee, bir haber var mı, Bay Poirot?" diye sordu.
Poirot ona bir kâğıt parçası uzattı.
"Ziynetlerinizi alan bu kişidir, mösyö," dedi. "Polise başvurmamı ister misiniz? Ya da ziynetlerinizi polisi işe karıştırmadan geri almamı mı yeğlersiniz?"
Bay Hardman kâğıda bakakalmıştı. Sonunda konuşabildi.
"Çok ilginç, çok! Bu yüzden bir skandal çıkmamasını yeğlerim. Size bu konuda tam yetki veriyorum, Bay Poirot. Sağduyulu davranacağınıza eminim."
Poirot sokakta bir taksi çevirdi ve şoföre Carlton'un adresini verdi Orada Kontes Rossakoff'u görmek istediğini söyledi. Birkaç dakika sonra hanımefendinin dairesine giriyorduk. Arkasında göz alıcı motiflerle süslü olağanüstü güzellikte bir sabahlık olduğu halde bizi hararetle karşıladı.
"Mösyö Poirot!" diye bağırdı. "Başardınız mı yoksa? O zavallı genci temize çıkarabildiniz mi?"
"Dostunuz Bay Parker tutuklanmaktan kurtuldu, sayın kontes."
"Ne kadar zeki adamsınız! Harika! Ne kadar da hızlı davrandınız."
"Öyle. Ayrıca Bay Hardman'a ziynetlerinin hemen bugün kendisine iade edileceğine söz verdim."
"Öyle mi?"
"Onun için daha fazla gecikmeden onları bana teslim ederseniz çok sevineceğim, hanımefendi. Sizi aceleye getireceğim için çok üzgünüm, ama aşağıda bir taksi bekletiyorum -Scotland Yard'a gitmemin gerekmesi olasılığına karşı, hanımefendi. Biz Belçikalılar hesabını çok iyi bilen insanlarız."
Kontes bir sigara yakmıştı. Birkaç saniye hiç kıpırdamadan durdu. Burnundan duman halkaları çıkarıyor gözünü kırpmadan Poirot'ya bakıyordu. Sonunda bir kahkaha atıp ayağa kalktı. Küçük yazı masasının başına giderek bunun bir gözünü açtı ve siyah ipekli bir çantayı ortaya çıkardı. Bunu Poirot'ya zarif bir hareketle fırlattı. Konuşurken sesi son derece sakin, hemen hemen neşeliydi.
"Biz Ruslar aksine savurganlığı severiz," dedi. "Bunun için de ne yazık ki bol paraya ihtiyaç var. Çantanın içine bakmanıza gerek yok. Hepsi oradalar."
Poirot ayağa kalktı.
"İşlek zekânız ve çabukluğunuz için sizi kutlarım, hanımefendi."
"Ya! Ama taksinizi beklettiğinize göre başka ne yapabilirdim ki?" Çok naziksiniz, hanımefendi. Londra'da uzun kalacak mısınız?"
"Korkarım ki hayır... sizin sayenizde." Bu yüzden özrümü kabul edin." Bir gün başka bir yerde karşılaşır mıyız dersiniz?" Bunu çok isterim."
Kontes, "Ben ise kesinlikle istemem!" diye gülerek atıldı. "Bunu büyük bir övgü olarak kabul edebilirsiniz... çünkü dünyada korktuğum çok az insan vardır, Bay Poirot."
"Hoşça kalın, kontes. Ah, az daha unutuyordum! Sigara tabakanızı size iade etmeme izin verin."
Poirot kasanın içinde bulduğumuz küçük siyah kutuyu hafif bir reveransla kontese uzattı. Bunu alırken Rus kadınının yüzünde hiçbir anlam değişikliği olmamıştı. Sadece bir kaşını kaldırarak, "Anlıyorum!" diye mırıldandı.


Merdiveni indiğimiz sırada Poirot, "Ne kadın!" diye söylendi. "Tanrım, ne kadın! En küçük bir tartışmada bulunmadı... itiraz etmedi, blöf yapmadı! Bir tek bakışla durumu tümüyle kavradı. Sana şu kadarını söyleyebilirim, Hastings. Yenilgiyi böyle kayıtsız bir gülümseyişle kabullenebilen bir kadın çok ileri gidecektir! Tehlikeli bir insan, çelik gibi sinirleri var, böyle bir kadın..." Poirot o sırada ayağının takılması sonucunda neredeyse yere kapaklanıyordu.
"Heyecanınızı frenleyip bastığınız yere dikkat etseniz daha iyi edersiniz," diye önerdim. "Kontesden ilk ne zaman şüphelendiniz?'
"Beni düşündüren eldiven ve sigara tabakası, yani çifte ipucu oldu mon ami. Bernard Parker birinden birini düşürmüş olabilirdi, ama kesinlikle ikisini birden değil. O kadarı çok aşırı bir dikkatsizlik olurdu, Dahası, bir başkası Parker'i suçlu duruma düşürmek için onları oraya bırakmış olsaydı bir tanesi -sigara tabakası ya da eldiven yeterli olurdu. Yani yine ikisi birden değil. Böylece, iki cisimden birinin Parker'e ait olmadığına karar verdim. Önce tabakanın ona ait olduğunu, eldivenin ise olmadığını düşündüm. Ama eldivenin öbür tekini bulunca, bunun tersinin geçerli olacağına karar verdim. Şu halde sigara tabakası kime aitti? Lady Runcorn'un olamayacağı ortadaydı. Baş harfler uymuyordu. Bay Johnston'a ait olması için adamın sahte bir adla gelmiş olması gerekirdi. Sekreteriyle konuşunca, Bay Johnston'la ilgili her şeyin ortada olduğunu gördüm. Bay Johnston'un geçmişiyle ilgili hiçbir belirsizlik yoktu. Ya kontes? Ziynetlerini Rusya'dan beraberinde getirdiği söyleniyordu. Taşları montürlerinden çıkardı mı Bay Hardman'a ait olduklarını kimse iddia edemezdi. O gün holden Parker'in eldivenlerinden birini alarak kasanın içine tıkmasından daha kolay ne olabilirdi? Ama kendi sigara tabakasını kasanın içine düşürmeyi planlamadığı kesin."
"İyi ama sigara tabakası kontese aitse, üstünde niçin B. P. harfleri vardı? Kontesin adının baş harfleri V. R."
Poirot bana dostça gülümsedi.
"Aynen öyle, dostum. Ama Rus alfabesinde B harfi V, P ise R dir."
"Herhalde bunu tahmin edemezdim. Rusça bilmiyorum ki."
"Ben de bilmiyorum, Hastings. Onun için de o küçük kitabı alıp senin de dikkatine sunmak istedim ya."
Derin bir göğüs geçirip devam etti. "Dikkate değer bir kadın. İçimde bir his -çok sağlam bir his- bir gün yine karşılaşacağımızı fısıldıyor. Ama merak ediyorum: acaba nerede?"


SİNEK PAPAZI





Daily Newsmonger'i elimden bırakarak, "Şurası kesin gerçek kurgudan daha garip," dedim.
Bu düşünce belki de yeni bir şey değildi. Ufak tefek adam yumurta biçimli başını bir yana eğerek ütü çizgisi özenle basılmış pantolonunun üstündeki hayali bir toza parmağının ucuyla bir fiske vurdu. "Ne kadar derin bir görüş! Dostum Hastings ne yaman düşünürmüş meğer!"
Hiç de hak etmediğim halde benimle dalga geçmesine kızacak yerde bir kenara bıraktığım gazeteye parmaklarımla vurdum. "Bu sabahki gazeteyi okudunuz mu?"
"Okudum. Okuduktan sonra da simetrisine dikkat ederek tekrar katladım. Senin gibi düzenden ve metottan yoksun birinden bekleneni üzere yere fırlatıp atmadım."
Poirot'nun en kötü yanı bu zaten. Düzen ve metot onun mabutları. Hatta bütün başarısını onlara mal edecek kadar ileri gidiyor.
"Öyleyse emprezaryo Henry Reedburn'in öldürülmesiyle ilgili haberi de okumuşsunuzdur," dedim. "Az önce o olayı düşünerek konuştum.Gerçek kurgudan daha garip olmakla kalmıyor aynı zamanda dramatik de. Orta sınıftan şu saygın İngiliz ailesini, Oglander'leri gözünüzün önüne getirin. Anneyle baba, erkek ve kız çocukları bu ülkedeki binlerce aileden bir örnek. Ailenin erkekleri her gün şehir merkezindeki işlerinin başına gidiyorlar; kadınlar da ev işleriyle ilgileniyorlar. Hayatları son derece huzurlu ve bir o kadar da tekdüze. Dün gece banliyöde Streatham'da Daisymead adlı evlerinin derli toplu salonunda oturmuş, briç oynuyorlardı. Derken teraslarının kapısı birdenbire açılıveriyor ve bir kadın sendeleyerek odalarına dalıyor. Gri saten elbisesinin üstünde kocaman bir kırmızı leke. Ağzından tek bir kelime çıkıyor. 'Cinayet!' Hemen ardından bayılarak yere yığılıyor. Oglander'lerin onu sinemadan hatırlamaları mümkün. Gizemli kadın, son aylarda Londra'yı kasıp kavuran ünlü dansçı Valerie Saintclair çünkü!"
Poirot, "Bu güzel konuşma senin eserin mi yoksa Daily Newsmonger"in mi?" diye sordu.
"Daily Newsmonger baskıya girmek üzere olduğundan olayın ana hatlarını vermekle yetinmiş. Ama öykünün dramatik yönü hemen dikkatimi çekti."
Poirot düşünceli bir tavırla başını salladı. "İnsan doğasının bulunduğu yerde dram da olması kaçınılmaz. Ama o dram her zaman senin tahmin ettiğin yerde olmaz. Unutma bunu. Zaten ben de o olayla ilgileniyorum. Olayın çözümlenmesini benden istemeleri olası çünkü."
"Sahi mi?"
"Evet. Bu sabah bir beyefendi beni arayarak Maurania Prensi Paul adına benden bir randevu istedi."
"Bunun o olayla ne ilgisi var?"
"İngiltere'nin o skandal gazetelerini okumadığın ne kadar belli. Hani 'küçük bir farenin duyduğuna göre' veya 'küçük bir kuş merak ediyor' diye başlayan türden komik öyküleri basanları. Şuraya bak."
Poirot'nun kısa ve güdük parmağını paragraf boyunca izledim: "...acaba yabancı prensle ünlü dansçı birbirlerine o kadar yakınlar Acaba genç hanım yeni pırlantalı yüzüğünü beğendi mi!"
Poirot, "Gelelim şimdi senin dramatik öyküne," diye devam et
"Bayan Saintclair Daisymead'deki oturma odasında halının üstüne düşüp bayılmıştı, değil mi? "
Omuzlarımı silktim. "Genç bayanın bayılırken mırıldandığı sözler üzerine iki Oglander erkeği evden dışarı fırladılar. Bir tanesi, şok halinde olan genç kadına bakması için bir doktor aramaya giderken, diğeri de polis karakoluna koştu. Burada duyduklarını anlatmasından sonra bu Bay Oglander polisle birlikte Mon Desir'in yolunu tuttu. Orasının Bay Reedburn'ün Daisymead'in hemen dışındaki görkemli köşkü olduğunu belirtelim. Pek hoş bir ünü olmayan beyefendiyi orada kütüphanede yerde yatarken buldular. Kafasının arkası tıpkı kırık bir yumurta çatlamıştı."
Poirot, "Ne yazık ki konuşmanı böleceğim," dedi. "Bağışla beni. Prens hazretleri geldiler!"
Kibar ziyaretçimiz Kont Feodor adıyla içeri alınmıştı. Garip görüşlü bir gençti. Uzun boylu, zayıf çeneliydi. Ünlü Mauranberg ağzına ve bir fanatiğin ateş saçan gözlerine sahipti.
"Bay Poirot?"
Dostum, benim der gibi hafifçe eğildi.
"Beyefendi, başım dertte, hem de anlatamayacağım kadar korkunç dertte."
Poirot anladığını belirtmek için bir el hareketi yaptı. "Kaygılanmanızı anlıyorum. Bayan Saintclair çok değerli bir dostunuz, öyle değil mi?"
Prens açık konuştu. "Onu eşim yapmayı ümit ediyorum."
Poirot koltuğunda doğruldu. Gözleri iri iri açılmıştı.
Prens devam etti. "Ailemin, dengi olmayan biriyle evlenen ilk üyesi olmam. Ağabeyim Alexander da hükümdara karşı gelmişti. Bugün sınıf önyargılarından kurtulmuş daha uygar bir dünyada yaşıyoruz. Ayrıca, Bayan Saintclair konumu itibariyle benim dengim. Ailesinin tarihçesi hakkında bazı söylentiler duymuş olmalısınız."
"Kökeni hakkında birçok söylentiler ağızdan ağıza dolaşıyor -ünlü dansçılar söz konusu olunca bu çok olağan. Örneğin, İrlandalı bir temizlikçi kadının kızı olduğunu duydum. Başka bir iddiaya göre, annesi bir Rus grandüşesi imiş."
Genç adam, "Birinci öykü tabii ki saçma," dedi. "Ama ikincisi doğru. Valerie her ne kadar bu sırrı açıklamama durumundaysa da, bana bazı imalarda bulundu. Ayrıca asaletini birçok şekilde bilinçsizce belli ediyor. Ben kalıtıma inanırım, Bay Poirot."
Poirot, "Ben de kalıtıma inanırım," dedi düşünceli bir tavırla. "Kalıtımla bağlantılı birçok garip şeye tanık olmuşumdur. Ama biz gelelim kendi işimize, prens hazretleri. Benden ne istiyorsunuz? Neden korkuyorsunuz? Açık konuşabilirim, değil mi? Matmazel Saintclair'le cinayet arasında bir bağlantı var mı? Tabii ki Reedburn'ü tanıyordu."
"Evet. Adam, Valerie'ye âşık olduğunu ileri sürüyordu."
"Ya Bayan Saintclair?"
"Adamın yüzüne bile bakmıyordu."
Poirot ziyaretçisine dikkatle baktı. "Bu Redburn'den korkması için bir nedeni var mıydı?"
Genç adam bir duraklama geçirdi. "Bir olay oldu," dedi sonunda. "Kâhin Bayan Zara'dan söz edildiğini duydunuz mu?"
"Hayır."
"Müthiş bir kadın. Siz de bir gün ona başvurmalısınız. Valerie ile ben geçen hafta onu görmeye gitmiştik. Bizim için iskambil falına baktı. Valerie'ye bir beladan -kararan bulutlardan- söz etti. Sonra soru kartı çevirdi. Sinek papazıydı. Valerie'ye, 'Dikkatli ol,' dedi. 'Senin üzerinde büyük gücü olan bir adam var. Ondan korkuyorsun, bu nedenle büyük tehlikedesin. Ne demek istediğimi biliyorsun, değil mi?' Valerie bembeyaz kesilmişti. Başını eğip, 'Evet, evet, biliyorum,' dedi. Aradan çok geçmeden kalktık. Zara'nın Valerie'ye son sözleri, 'Sinek papazın dan sakın. Tehlikedesin!' oldu. Onu tabii ki konuşturmak istedim, bana bir şey söylemek istemedi -her şeyin yolunda olduğunu ileri sürdü. Ama dün geceden sonra Valerie'nin sinek papazının şahsında Reedburn’ü gördüğüne eminim ve korktuğu adam da oydu."
Prens konuşmasına biraz ara verdi. "Bu sabah gazeteyi açınca düştüğüm telaşı şimdi anlıyorsunuzdur. Acaba Valerie bir çılgınlık anında... yok, yok, olamaz bu!"
Poirot yerinden kalktı ve dostça bir hareketle genç adamın omzunu okşadı. "Lütfen kendinizi perişan etmeyin. Bu işi bana bırakın."
"Streatham'a gideceksiniz, değil mi? Valerie'nin Daisymead'de hâlâ şokun pençesinde olduğunu tahmin ediyorum."
"Hemen yola çıkacağım."
"Elçilik kanalıyla bazı şeyleri ayarladım. Her nereye isterseniz girebileceksiniz."
"Öyleyse gidelim. Hastings, sen de benimle gelir misin? Hoşça kalın. Prens hazretleri."


Mon Desir modern olduğu kadar rahat, olağanüstü güzel bir köşktü. Kısa bir araba yolu caddeden kapısının önüne kadar uzanıyordu. Arka tarafında da birkaç dönümlük güzel bahçeler yer alıyordu.
Kapıyı açan uşak, Prens Paul'ün adını duyunca bizi hemen olayın geçtiği yere götürdü. Kütüphane, binanın önünden arkasına kadar uzanan muhteşem bir odaydı. İki ucundaki pencerelerden biri araba yolunu, öbürü ise bahçeleri görüyordu. Ceset ikinci pencerenin girintisinde yatar durumda bulunmuştu. Polis incelemesini tamamlayınca cesedi götürmüşlerdi.
Poirot'ya, "İşte bu can sıkıcı," diye mırıldandım. "Kimbilir ne kadar ipucunu yok etmişlerdir?"
Ufak tefek dostum gülümsedi. "Öyle mi! İpuçlarının içten geldiğini sana daha kaç kere söyleyeceğim? Her gizemin çözümü küçük gri hücrelerde gizlidir."
Poirot bundan sonra uşağa döndü. "Cesedin götürülmesi dışında odaya dokunulmadı, değil mi?"
"Hayır, efendim. Oda dün gece polis geldiği zaman nasılsa yine öyle."
"Şu perdeler. Pencere girintisini örtecek biçimde çekilmiş olduklarını görüyorum. Öbür pencereninkiler de öyle. Dün gece de çekilmişler miydi?"
"Evet, efendim. Onları her gece ben çekerim."
"Öyleyse Tim Reedburn onları kendisi açmış olmalı?"
"Öyle olmalı efendim."
"Efendinizin dün gece.bir ziyaretçi beklediğinden haberiniz var mıydı?"
"Sözünü etmedi efendim. Ama akşam yemeğinden sonra rahatsız edilmek istenmediğini söylemişti." Poirot kütüphaneden binanın yanındaki terasa çıktı; sağda ise teras bir tuğla duvarın dibinde son buluyordu.
"İleride meyve bahçesi var efendim. Biraz ötede oraya açılan bir kapı vardır, ama saat altıda mutlaka kilitlenir."
Poirot başını sallayarak tekrar kütüphaneye girdi, uşak da onu izledi.
"Dün geceki olaylarla ilgili olarak hiç mi bir şey duymadınız?"
"Saat dokuza az bir zaman kala kütüphanede sesler duyduk. Ama özellikle bir hanımın sesi olduğundan bunda olağandışı bir taraf yoktu. Ancak hepimiz binanın öbür yanındaki hizmetkârlar dairesine geçtikten sonra tabii ki hiçbir şey duymadık. Sonra saat on bir sularında polis geldi."
"Kaç ses duydunuz?"
"Orasını bilemem efendim. Sadece hanımınkine dikkat ettim."
"Ya!"
"Özür dilerim, efendim, Dr. Ryan hâlâ evde. Acaba kendisini görmek ister miydiniz?"
Güler yüzlü, orta yaşlı bir adam olan doktor birkaç dakika sonra yanımıza gelerek Poirot'ya gereksindiği bütün bilgileri verdi. Reedburn pencerenin yanında yatıyordu, başı da pencerenin mermerden oturulacak yerine dayalıydı. Cesette iki yara vardı: biri gözlerinin arasında ölümcül olan ikincisi ise başının arkasındaydı.
"Sırtüstü mü yatıyordu?"
"Evet. İşte..." Doktor böyle diyerek yerdeki koyu renkli, küçük bir izi gösterdi.
"Başının arkasındaki darbe izi, yere çarpması sonucunda oluşmuş olamaz mı?"
"Mümkün değil. Her neyse, silah kafatasının içine kadar girmiş." Poirot düşünceli bir yüzle önüne bakıyordu. Her pencerenin önünde mermerden oturulacak bir yer vardı; bunların kolları ise aslan kafası biçiminde oyulmuştu. Poirot'nun gözlerinde bir şimşek çaktı. "Arkaya sendeleyip aslan başı biçimindeki bu çıkıntının üstüne düştüğü oradan da yere kaydığını varsayalım. Bu, tarif ettiğiniz biçimdeki bir yaraya yol açmaz mı?"
"Evet, olabilir. Ama cesedin yattığı yerde oluşturduğu açı bu varsayımı imkânsız kılıyor. Ayrıca, oturağın mermerinin üstünde mutlaka kan izleri olurdu."
"Yıkanıp temizlenmedilerse tabii."
Doktor omuzlarını silkti. "Bu hiç olası değil. Kazaya cinayet süsü vermenin kime yararı olabilir ki?"
Poirot, "Orası öyle," diye doğruladı. "Darbelerden biri bir kadın tarafından indirilmiş olabilir mi?"
"Söz konusu değil. Herhalde Bayan Saintclair'i düşünüyorsunuz?"
Poirot, "Emin olmadan özellikle kimseyi düşünmem," diye yavaşça yanıt verdi.
Böyle derken gözleriyle açık teras kapısını inceliyordu. Doktor bir yandan devam ediyordu.
"Bayan Saintclair buradan kaçmış. Ağaçların arasından Daisymead seçilebiliyor. Yol üstünde daha yakın başka evler varsa da, bu yandan bakınca Daisymead görülebilen biricik ev."
Poirot, "Yardımlarınıza teşekkür ederim, doktor," dedikten sonra, "Gel Hastings, biz de matmazelin ayak izlerini takip edelim," diye ekledi.
Poirot önde, ben arkada önce bahçeden geçtik, demir kapıdan çıkıp yeşilliklerin arasında kısa bir süre yürüdükten sonra Daisymead'in bahçe kapısının önüne vardık. Burası bir buçuk dönümlük bir bahçenin içinde iddiasız bir evdi. Birkaç basamakla bir teras kapısının önüne varılıyordu. Poirot o yönü çenesiyle işaret etti.
"Bayan Saintclair buradan geçti. Onun kadar telaşlı olmadığımıza göre bizim ön kapıya gitmemiz daha doğru olur."
Kapıyı açan hizmetçi bizi salona aldı ve Bayan Oglander'i aramaya gitti. Odaya belli ki bir gece öncesinden beri el sürülmemişti. Küller hâlâ şöminenin ateşliğinde duruyordu; briç masası da odanın ortasında kalmıştı. Mekân, cafcaflı biblolarla fazlaca doluydu. Duvarlara da birbirinden çirkin aile portreleri asılmıştı.
Poirot bunlarla benden daha çok ilgilendi ve biraz çarpılmış olan birkaçını düzeltti. "Aile çok güçlü bir bağ, değil mi?" dedi. "Duygu, güzelliğin yerini alıyor."
Bunu doğruladım. Bakışım, sakalları kulaklarına kadar tırmanmış bir centilmen, saçları tepesinde toplu bir hanım, tıknaz yapılı bir erkek çocuk, gereksiz kordeleler ve fiyonglarla süslü iki küçük kızdan oluşan bir aile portresine takılmıştı. Bunun Oglander ailesinin daha önceki bir tarihte çekilmiş bir fotoğrafı olduğuna karar vererek ilgiyle inceledim.
O sırada kapı açıldı ve genç bir kadın içeri girdi. Saçları derli topluydu, arkasında rengi solmuş bir pardesüyle bir tüvit eteklik vardı.
Bize merakla baktı. Poirot ona doğru bir adım attı. "Matmazel Oglander, değil mi? Sizi rahatsız ettiğime üzgünüm, hele başınızdan geçenlerden sonra. Dünkü olay sizi oldukça sarsmış olmalı."
Genç kadın, "Gerçekten de öyle," diye itiraf etti. Dramatik öğelerin Bayan Oglander'i pek etkilemediğini, hayal gücünden yoksun oluşunun trajedilere ağır bastığını düşünmeye başlamıştım. Genç kadın "Odanın durumundan dolayı özür dilerim. Hizmetkârlar o kadar kötü heyecanlanıyorlar ki," deyince bu düşüncem doğrulanmış oldu.
"Dün gece burada oturuyordunuz, değil mi?"
"Evet, akşam yemeğinden sonra briçe oturmuştuk. O sırada..."
"Kusuruma bakmayın, ne kadar zamandır oynamaktaydınız?"
"Bakayım..." Genç Bayan Oglander düşünür gibiydi. "Tam olarak söyleyemeyeceğim Sanırım, o sırada saat yaklaşık ondu. Hatırladığım kadarıyla, birkaç el oynamıştık."
"Siz nerede oturuyordunuz?"
"Yüzüm pencereye dönüktü. Ben annemle eşleşmiştim ve sanzatu oynamıştım. Derken pencere küt diye açıldı ve Bayan Saintclair içeri daldı."
"Onu tanıdınız demek?"
"Yüzü bana yabancı gelmemişti."
"Kendisi hâlâ burada, değil mi?"
"Evet, ama kimseyi görmek istemiyor. Hâlâ bitkin durumda."
"Beni göreceğini düşünüyorum. Kendisine, Mauretania Prensi Paul'ün isteği üzerine burada olduğumu söyler misiniz?"
Kral ailesinden bir prensten söz edilmesinin Bayan Oglander'in sukûnetini sarsacağını düşünmüştüm. Ama genç kadın hiç istifini bozmadan odadan çıktı ve kaşla göz arasında geri dönerek Bayan Saintclair'in bizi odasında göreceğini haber verdi.
Genç kadının arkasından yukarı çıkarak büyük ve aydınlık bir yatak odasına girdik. Pencerenin yanındaki divanda yatan kadın biz içeri girince başını çevirdi. İki kadının arasındaki aykırılık ilk bakışta gözüme çarptı. Özellikle de yüz çizgileri ve renkleri bakımından benzer yanları olduğu için. Ama aralarındaki fark daha da çarpıcıydı. Valerie Saintclair'in her bakışı, her hareketi bir dram etkisi yapıyordu. Sanki etrafa romantik bir hava yaymaktaydı. Ayaklarının üstüne koyu kırmızı bir yünlü sabahlık atılmıştı. Çok sıradan bir giysiydi, bu, ama genç kadının karizması ona egzotik bir hava veriyor, Doğu'nun göz kamaştırıcı renklerdeki kaftanlarına benzetiyordu.
Genç kadının iri kara gözleri Poirot'nun üzerinde kilitlenmişti.
"Paul'den mi geliyorsunuz?" diye sordu. Sesi de görünüşüne uygun, dolgun ve baygındı.
Poirot, "Evet, hanımefendi," dedi. "Ona -ve size- hizmet etmek için buradayım."
"Ne öğrenmek istiyorsunuz?"
"Dün gece bütün olanları. Tekrar ediyorum: bütün olanları!"
Genç kadın zayıf bir gülümseyişle karşılık verdi.
"Yalan mı söyleyeceğimi sandınız? O kadar da budala değilim. Gerçeği gizlemenin bir yolu olmadığını görebiliyorum. Adam benimle ilgili bir sırrı biliyordu, o adam şimdi öldü. Sırrımı koz olarak kullanmış, beni tehdit etmişti. Paul'ün hatırı için onunla uzlaşmaya çalıştım, Paul'ü kaybetmeyi göze alamazdım... Adam şimdi öldüğüne göre güvendeyim demektir. Ama buna rağmen onu öldürmedim."
Poirot gülümseyerek başını salladı. "Bana bunu söylemeniz gerekmez, matmazel. Şimdi dün gece olanları bana anlatın."
"Ona para teklif ettim. Kabul eder göründü. Dün gece saat dokuz için randevu verdi. Mon Desir'e gitmem gerekiyordu. Orasını biliyordum, daha önce de oraya gitmiştim.Hizmetkârların beni görmemesi için yan kapıdan kütüphaneye girecektim."
"Kusura bakmayın, ama oraya gece yalnız başınıza gitmekten korkmadınız mı?"
Bana mı öyle geldi bilmem, yanıt vermeden önce kısa bir duraklama geçirdi.
"Belki de korkmuşumdur," dedi. "Ne çare ki benimle gelmesini isteyebileceğim hiç kimsem yoktu. Ve çaresizdim. Reedburn beni kütüphaneye aldı. Ahlaksız adam! Öldüğüne sevindim! Benimle kedinin fareyle oynaması gibi oynamaya girişti. Karşısında diz çökerek yalvardım. Beni alaya aldı. Ona tüm ziynetlerimi teklif ettim. Boşuna! Bundan sonra kendi koşulunu bildirdi. Bunun ne olduğunu tahmin edersiniz. Reddettim. Ona hakkında ne düşündüğümü söyledim. Ona bağırıp çağırdım. Karşımda gülümseyerek duruyordu. En sonunda bağırmaktan yorulup sustuğum sırada pencereyi örten perdenin arkasında bir gürültü oldu... Reedburn de duymuştu. O tarafa yürüyerek perdeyi kapattı. Oraya bir adam gizlenmişti; korkunç görünüşlü, serseriye benzer derbeder biri. Bay Reedburn'e vurdu, sonra tekrar vurdu ve yere yıktı. Serseri bunun arkasından beni de kanlı eliyle kavradı, kendimi kurtararak pencereden dışarı kaçtım ve var gücümle Derken bu evde ışık olduğunu gördüm ve bu tarafa atıldım. Pancurlar açık olduğundan içerde bazı kimselerin briç oynadıklarını görüyordum. Odanın içine adeta düştüm. 'Cinayet!' diye bağırabildim, ondan sonra benim için her şey karardı..."
"Teşekkür ederim, matmazel. Büyük bir şoka uğradığınız belli. O serseriye gelince, onu bana tarif edebilir misiniz? Arkasında ne olduğu hatırınızda mı?"
"Hayır... her şey o kadar çabuk olup bitti ki. Ama adamı nerede görsem tanırım. Yüzü beynime nakşoldu desem yeridir."
"Bir sorum daha var, matmazel. Öbür pencerenin, araba yoluna açılanının perdeleri kapalı mıydı?"
Dansçının yüzünde ilk kez şaşkınlık biçimlendi. Hatırlamaya çalışıyor görünüyordu.
"Sizi dinliyorum, matmazel?"
"Düşünüyorum da... evet, evet, eminim! O perdeler kapalı değildi.
"Öbür perdeler kapalı olduklarına göre bu tuhaf. Her neyse. Bu ayrıntı herhalde fazla önemli değildir. Burada uzun kalacak mısınız, matmazel?"
"Doktor, yarına kadar Londra'ya dönebilecek kadar iyileşeceğimi söyledi." Genç kadın odanın içinde etrafına bakındı. Genç Bayan Oglander dışarı çıkmıştı. "Bu insanlar çok iyiler, çok düşünceliler, ama benim dünyama o kadar yabancılar ki. Onları şoke ediyorum! Sizin anlayacağınız, burjuvalardan hoşlanmıyorum!" dedi.
Bu sözleri söyleyişinde acı bir anlam seziliyordu.
Poirot başını salladı. "Anlıyorum. Umarım, sorularımla sizi fazla yormamışımdır."
"Kesinlikle yormadınız, beyefendi. Ben sadece Paul'ün en kısa zamanda her şeyi öğrenmesini istiyorum."
"Şu halde size iyi günler, matmazel."
Odadan çıkarken Poirot'nun bir çift rugan iskarpine ayağı takıldı. "Bunlar sizin mi, matmazel?" diye sordu.
"Evet, beyefendi. Az önce temizleyip yukarı çıkardılar."
Merdiveni indiğimiz sırada Poirot, "Görünüşe bakılırsa, hizmetkârlar iskarpinleri temizlemeyecek kadar heyecanlı değiller, ama şöminenin ateşliğini unutuyorlar," dedi. "Neyse, mon ami, önceleri bir, iki ilginç nokta dikkatimi çekmişti, ama korkarım ki bu olay kapandı. Her şey yeterince açık görünüyor."
"Ya katil?"
Ufak tefek dostum tumturaklı bir dille, "Hercule Poirot serserilerin arkasından koşmak âdetinde değildir," diye karşılık verdi.


Sez Törek ädäbiyättän 1 tekst ukıdıgız.
Çirattagı - Hercule Poirot Iz Üzerinde - 06
  • Büleklär
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 01
    Süzlärneñ gomumi sanı 3830
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1912
    32.8 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    46.6 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    53.8 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 02
    Süzlärneñ gomumi sanı 3944
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 2018
    34.3 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    45.9 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    52.1 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 03
    Süzlärneñ gomumi sanı 3843
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 2059
    33.5 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    47.6 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    54.3 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 04
    Süzlärneñ gomumi sanı 3982
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1994
    33.0 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    46.3 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    53.2 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 05
    Süzlärneñ gomumi sanı 3939
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 2040
    35.3 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    48.5 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    55.8 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 06
    Süzlärneñ gomumi sanı 3896
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 2005
    35.0 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    48.6 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    55.1 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 07
    Süzlärneñ gomumi sanı 3959
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 2145
    31.3 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    43.3 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    50.8 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 08
    Süzlärneñ gomumi sanı 3901
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 2068
    33.0 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    46.9 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    53.5 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 09
    Süzlärneñ gomumi sanı 3957
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1942
    34.8 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    47.0 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    54.1 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 10
    Süzlärneñ gomumi sanı 3836
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1945
    34.5 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    48.1 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    55.5 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Hercule Poirot Iz Üzerinde - 11
    Süzlärneñ gomumi sanı 1931
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1096
    40.2 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    52.0 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    59.8 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.