Latin

Нәни Принц - 3

Süzlärneñ gomumi sanı 2828
Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1247
46.5 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
61.4 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
68.8 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
italki
— Кешеләр бу хакыйкатьне оныттылар, — ди Төлке, — ләкин син үзең кулга ияләштергән һәркем өчен һәрвакыт җаваплы икәнеңне истән чыгарма. Син үз чәчәгең өчен җаваплы.
— Мин үз чәчәгем өчен җаваплы... — дип кабатлый Нәни принц, яхшырак истә калсын өчен.

XXII
— Хәерле көн, — ди Нәни принц.
— Хәерле көн, — дип җавап кайтара тимер юлчы.
— Нәрсә эшлисең син? — дип сорый аннан Нәни принц.
— Пассажирларны озатам, — дип җавап бирә тимер юлчы. — Берьюлы меңәр кеше утыртып, бер поездны — уңга, икенчесен сулга җибәрәм.
Шул вакыт, ут балкыган тәрәзәләрен ялтыратып, дөбер-шатыр килеп тизйөрешле поезд узып китә. Тимер юлчының кечкенә өе дер селкенеп куя.
— Ай-һай ашыга болар! — дип гаҗәпләнә Нәни принц. — Нәрсә эзли алар?
— Моны хәтта машинист үзе дә белми, — ди тимер юлчы. Утларын ялтыратып, дөбер-шатыр килеп, каршы якка тагын бер поезд үтеп китә.
— Әллә кире әйләнеп кайттылармы? — дип сорый Нәни принц.
— Юк, бусы башка поезд, — ди тимер юлчы. — Икенче якка баручысы.
— Ул пассажирларга элек яшәгән урыннары ошамады микән әллә?
— Кайда без юк — шунда яхшы, — ди тимер юлчы. Шулчак, дөбердәп, ялтырап, өченче поезд очып уза.
— Болары теге алдагы поездларны куып җитәргә тырышамы? — дип сорый Нәни принц.
— Нәрсә теләгәннәрен үзләре дә белми алар, — ди тимер юлчы. — Вагондагы кешеләрнең кайсылары йоклый, кайсылары тик утыра. Бары тик бала-чагалар гына тәрәзә пыяласына борыннарын төртеп карап бара.
— Нәрсә эзләгәннәрен бары тик балалар гына белә, — дип куя Нәни принц. — Алар гади генә чүпрәк курчакларына да бөтен күңелләрен бирәләр, аларга чын-чынлап гашыйк булалар, әгәр дә ул курчакларын алсалар, балалар елый башлый...
— Бәхетле алар, — ди тимер юлчы.
XXIII
— Хәерле көн, — ди Нәни принц.
— Хәерле көн, — дип җавап кайтара сатучы.
Эчәсе килгәнне бетерә торган яңа дару белән сату итә иде ул. Шундый бер борчакны йотсаң — атна буе эчәсең килми.
— Нигә сатасың син аларны? — дип сорый Нәни принц.
— Вакытны янга калдырыр өчен, — дип җавап бирә сатучы. — Шул борчакларны кулланганда — белгечләрнең исәпләве буенча — бер атнага илле өч минут вакытны янга калдырырга мөмкин.
— Ә ул илле өч минутта нәрсә эшлисең?
— Ни теләсәң, шуны.
"Әгәр дә минем илле өч минут буш вакытым булса, — ди үз-үзенә Нәни принц, — уйлап-нитеп тормыйча, чишмә янына барыр идем..."
XXIV
Самолет ватылганга инде бер атна вакыт үтте. Дару сатучы турында тыңлый-тыңлый, мин соңгы йотым суны да эчеп бетердем.
— Әйе, — дидем мин Нәни принцка, — син сөйләгән нәрсәләр барысы да кызыклы, ләкин минем самолетны төзәтә алганым юк бит әле, җитмәсә, тамчы суым калмады, уйлап-нитеп тормыйча чишмә янына бара алсам, мин дә бәхетле булыр идем.
— Мин дуслашкан Төлке...
— Акыллым, Төлке кайгысы түгел миндә! - Нигә?
— Су юктан әлсерәп үләргә туры килгәнгә күрә...
Ул, мин әйткәннәрнең мәгънәсен аңламыйча, каршы төште:
— Дустың булганда, хәтта үләргә туры килсә дә, яхшы. Менә мин Төлке белән дуслашуыма бик шатмын...
"Куркынычның никадәр зур икәнен аңламый бу. Ачлыкның да, сусауның да нәрсә икәнен белми шул. Аңа кояш нуры да җитә бит..."
Мин боларның берсен дә аңа әйтмәдем, бары уйладым гына. Ләкин Нәни принц миңа карады да:
— Минем дә эчәсем килә... әйдә, кое эзләп карыйбыз... — диде.
Мин, арыган кыяфәт белән, кулларымны җәеп җибәрдем: таныш булмаган иксез-чиксез чүлдә кое эзләүдән ни мәгънә? Ләкин шулай да без юлга кузгалдык.
Озак вакыт сөйләшми бардык. Ниһаять, караңгы төште, күктә бер-бер артлы йолдызлар кабынды. Сусаудан мине бизгәк тота башлады, шуңа күрә йолдызлар да төштәге кебек күренә иде. Нәни принцның сүзләре искә төште һәм аннан:
— Димәк, син дә сусауның ни икәнен беләсең? — дип сорадым.
Ләкин ул җавап бирмәде. Гади генә итеп:
— Су йөрәккә дә кирәк була... — диде.
Мин аңламадым, ләкин кабатлап та сорамадым. Аны сораулар биреп аптыратырга ярамаганын белә идем.
Ул арыды. Комга чүгәләде. Мин аның янына утырдым. Тынып калдык. Аннары ул:
— Йолдызлар бик матур, чөнки анда безгә күренми торган чәчәк бар... — диде.
— Әйе... билгеле, — дидем мин, ай яктысы төшкән дулкынсыман комга карап.
— Чүл дә матур... — дип өстәде Нәни принц.
Бусы дөрес, чүл һәрвакыт ошый иде миңа. Ком тавы өстендә утырасың. Берни күренми. Берни ишетелми. Ә шулай да шушы тынлыкта нидер нур чәчеп балкый...
— Чүлләрнең нилектән яхшы икәнен беләсеңме? — диде ул. — Чөнки анда чишмәләр яшеренгән... Шуңа күрә...
Өнсез калдым... Кинәт, комның ни өчен нур сибеп торуын аңладым. Кайчандыр, кечкенә малай чакта, мин бер искереп беткән йортта яшәдем: анда хәзинә яшерелгән дип сөйлиләр иде. Билгеле, беркем дә тапмады аны, ә бәлки, эзләп караучы да булмагандыр. Ләкин, шул хәзинә аркасында, йорт сихерләнгән кебек иде, йөрәгендә ул ниндидер бер сер саклый иде сыман...
— Әйе, — дидем мин. — Йортмы, йолдызмы, яисә чүлме
— аларның иң гүзәл сыйфатлары күзгә күренми.
— Төлке дустым фикере белән килешүеңә мин бик шатмын, — диде Нәни принц.
Аннары ул йокыга талды. Мин аны кулларыма алып алга атладым. Бик дулкынланган идем. Кулымда уалырга торган хәзинә алып барган кебек булдым. Миңа Җир йөзендә моннан да нәфис әйбер юктыр кебек тоелды. Ай яктысы төшкән аксыл маңгаена, йомылган керфекләренә, җил тараткан алтынсу чәчләренә карадым, һәм үз-үземә: болар бары тик аны каплап торган кабык, тышча гына, — дидем. — Иң кирәклесен гади күз белән күреп булмый.
Аның ярымачык иреннәре елмаюдан калтыранып куйдылар, һәм мин: "Йоклап ятучы бу Нәни принцның гүзәллеге — үз чәчәгенә тугрылыклы булуында, шушы тугрылык, хәтта йоклаган чакта да, аңардан нур сибеп тора..."
— дип уйладым. Мин Нәни принцның күзгә күренгәнгә караганда да нәфисрәк икәнен аңладым. Ялкынны сакларга кирәк, юкса, аны җил сүндерүе бар...
Шулай бара-бара мин таң атканда кое янына килеп җиттем.
XXV
— Кешеләр тизйөрешле поездларга утыралар, әмма үзләренең нәрсә эзләгәннәрен инде үзләре дә белмиләр, — диде Нәни принц. — Шуңа күрә алар, бер урында тик тора алмыйча, әле тегендә, әле монда ташланалар...
Аннары болай дип өстәп куйды:
— Һәм барысы да юкка...
italki
Без тапкан кое Сахарадагы башка коеларга охшамаган иде. Гадәттә, мондагы кое — комны казып төшкән чокыр гына була. Ә монысы — чын авыл коесы иде. Тик, тирә-юньдә авыл булмаганга, мин моны бары тик төш кенәдер дип уйладым.
— Бик сәер, — дидем мин Нәни принцка, — монда бар нәрсә: чыгыр да, чиләк тә, бау да әзерләп куелган...
Ә ул көлә-көлә чыгырны әйләндерә башлады. Чыгыр, җил булмаганга күгәреп беткән флюгер кебек, шыгырдарга тотынды.
— Ишетәсеңме? — диде Нәни принц. — Без коены уяттык, һәм ул җырлап җибәрде...
Нәни принц арыр дип курка идем мин. Шуңа күрә:
— Суны үзем алыйм, — дидем, — көчең җитмәс.
Тулы чиләкне акрын гына күтәрдем дә ипләп кенә кое кырыендагы ташка куйдым. Колагымда әле һаман да шыгырдавык чыгырның җыры яңгырый, чиләктәге вак дулкыннарда кояш уйный.
— Шушы суны эчеп карыйсым килә, — диде Нәни принц. — Эчәргә бир әле...
Ниһаять, мин аның нәрсә эзләгәнен аңладым!
Чиләкне иреннәренә якын китердем. Ул, күзләрен йомып, йотлыгып эчте. Иң зур сый кебек иде бу аңа. Чөнки суы да гади су түгел бит. Ул, йолдызлар астында озак юл үтеп, чыгыр шыгырдавын ишетеп, минем кул көчен тоеп, дөньяга килде. Җан рәхәте иде ул. Бәләкәй чагымда, Яңа ел бәйрәмендә чыршыдагы шәм балкуы, төн уртасында уйнаган орган авазы, ягымлы елмаюлар йөрәгемә шундыйрак шатлык китерә иде.
— Синең планетаңда, — диде Нәни принц, — кешеләр бер бакчада биш мең гөләп үстерәләр... ә эзләгән нәрсәләрен барыбер таба алмыйлар...
— Таба алмыйлар, — дип килештем мин. Нәни принц тагын болай диде:
— Күзләр — сукыр. Йөрәк белән эзләргә кирәк.
Мин дә су эчеп куйдым. Сулыш киңәеп китте. Таң атканда ком алтынсу төскә кереп, балга охшап калды. Бу да минем күңелемне күтәрде. Нигә дип сагышланырга әле?..
— Син сүзендә торырга тиешсең, — диде Нәни принц, йомшак кына итеп. Аннары яңадан яныма килеп утырды.
— Нинди сүземдә?
— Исендәме, минем бәрәнгә борынчык ясарга вәгъдә иткән идең... Мин бит ул чәчәк өчен җаваплы.
Кесәдән рәсемнәремне чыгардым. Нәни принц аларга карады да көлеп җибәрде:
— Синең баобабларың кәбестәгә охшаган...
Ә мин үземнең баобабларым белән шундый горурлана идем!
— Ә төлкеңнең колаклары... мөгез кебек! Җитмәсә, нинди озын!
Ул тагын көлеп җибәрде.
— Әйе, дустым. Мин беркайчан да рәсем ясый белмәдем.
Эчке һәм тышкы ягыннан ясалган буар еланны әйтсәң генә инде.
— Ярар, — дип тынычландырды ул мине. — Балалар болай да аңлар.
Аннары мин бәрәнгә борынчык ясадым. Рәсемне Нәни принцка биргәч, йөрәгем кысылып куйды.
— Син нидер ниятлисең, ахрысы, миңа әйтмисең генә... Әмма ул җавап бирмәде.
— Беләсеңме, — диде ул, — сезнең янга, Җиргә, килеп чыгуыма, иртәгә бер ел тула...
Ул беразга тынып калды. Аннары болай дип дәвам итте:
— Мин шушы тирәгә егылып төшкән идем... Аның битенә кызыллык йөгерде.
Нигәдер, күңелемә тагын авыр булып китте. Тик шулай да:
— Димәк, моннан бер атна элек, без танышкан иртәдә, кеше яшәгән җирдән мең миль ераклыкта, берьялгызың очраклы гына йөрмәгәнсең син. Теге вакытта үзең егылып төшкән җиргә кайтып барышың булган? — дидем.
Нәни принц тагын да ныграк кызара төште. Ә мин кыяр-кыймас кына өстәп куйдым:
— Бәлки, монда төшүеңә бер ел тулгангадыр?
Ул тагын кызарды. Нәни принц минем бер соравыма да җавап бирмәде, ләкин кызару "әйе" дигәнне аңлата бит инде, шулаймы?
— Күңелем тыныч түгел, — дип башладым мин, авыр сулап.
— Сиңа эшкә тотынырга вакыт. Машинаң янына бар. Мин сине монда көтәрмен. Иртәгә кич әйләнеп кил...
Ләкин мин моңа карап тынычлана алмадым. Төлке искә төште. Үзеңне кулга ияләштерергә ирек бирсәң, соңыннан еларга да туры килә икән.
XXVI
Коедан ерак түгел борынгы таш дивар калдыклары бар иде. Икенче кичне, эшне тәмамлап шунда килгәч, Нәни принцның шул диварда аяк салындырып утырганын күрдем. Аннары аның тавышын ишеттем:
— Хәтерләмисеңмени? Бөтенләй монда түгел иде ул. Кемдер аңа җавап бирде бугай, чөнки Нәни принц:
— Әйе, нәкъ бер ел элек булды бу, көне көнгә туры килә, ләкин башка урында... — дип каршы килде.
Мин җитезрәк атлый башладым. Ләкин беркемне күрә дә, бернәрсә ишетә дә алмадым. Ә шул арада Нәни принц яңадан кемгәдер җавап бирде:
— Әйе, билгеле. Комда минем эзләремне күрерсең. Аннары көтәрсең. Бүген төнлә шунда килермен.
Диварга егерме метрлап калды, ә мин һаман берни дә күрмим.
Азрак тын торгач, Нәни принц тагын сорап куйды:
— Ә синең агуың яхшымы? Озак газапланырга туры килмәсме миңа?
Мин туктап калдым, йөрәгем соң дәрәҗәгә җитеп кысылды, ләкин үзем һаман берни дә аңламый идем.
— Хәзер кит, — диде Нәни принц. — Мин җиргә төшәм. Шуннан соң гына мин аска карадым һәм, үз-үземне белештерми, сикереп куйдым! Анда, башын Нәни принцка таба сузып, сары елан бөгәрләнеп ята иде. Чакканнан соң, ярты минутта үтерә торган елан иде бу.
Кесәдәге револьверны капшый-капшый, мин аңа таба атылдым, ләкин елан, аяк тавышларын ишетеп, комөстендәге чишмә суыдай, юкка чыкты, аннары, ишетелер-ишетелмәс кенә зеңгелдәп, ташлар арасына кереп югалды.
Мин нәкъ вакытында йөгереп килеп җиттем һәм Нәни принцны эләктереп алдым. Ул кардан да ныграк агарынган иде.
— Нәрсә ниятләдең син, малай! — дип кычкырып җибәрдем мин. — Нигә дип еланнар белән сөйләшәсең?
Мин аның муенындагы алтынсу шарфын чиштем, чигәләрен чылаттым, эчәргә су бирдем. Ләкин башка бер нәрсә турында да сорарга кыймадым. Ул бик җитди итеп миңа карап куйды да муенымнан кочаклап алды. Аның йөрәге яраланган кошныкы кебек тибә иде. Ул миңа болай диде:
— Машинаңны төзәтүеңә мин бик шатмын. Син хәзер өеңә кайта аласың...
— Каян белдең?!
Һич көтмәгәндә машинамны төзәтә алуым турында мин аңа әйтергә җыена гына идем әле!
Ул җавап бирмәде, бары болай гына диде:
— Мин дә бүген өемә кайтам. Аннары сагышлы итеп өстәп куйды:
— Ләкин бу бик күп тапкыр ераграк... һәм авыррак... Барысы да ничектер бик сәер иде. Мин аны сабый баланы кочаклагандай кысып кочакладым, ләкин ул барыбер миннән һаман ераклаша, төпсез тирәнлеккә төшеп бара һәм аны саклап калырга минем көчем җитми кебек иде... Ул уйчан карашын каядыр еракка төбәде.
— Миндә синең бәрәнең калыр. Аннары бәрән өчен ясалган тартмаң. Аннары борынчык...
Ул сагышлы гына елмаеп куйды.
Мин бик озак көттем. Ул тынычлана башлаган кебек булды.
— Син курыккансың, бала... Курыкмаслыкмы соң! Ул әкрен генә көлеп куйды:
— Бүген кич күп мәртәбә куркынычрак булыр миңа... Төзәтеп булмаслык бәла киләсен сизенеп, күңелем яңадан боз булды. Башка беркайчан да аның көлүен ишетә алмам микәнни? Бу көлү авазы минем өчен — чүлдәге чишмә кебек.
— Балакай, минем тагын синең көлгәнеңне ишетәсем килә...
Ләкин ул:
— Бүген төнлә бер ел тула. Йолдызым моннан нәкъ бер ел элек мин егылып төшкән турыда булачак, — диде.
— Тыңла әле, балакай, болар барысы — елан да, йолдыз белән кавышу да — яман төш кенә бит, әйеме?
Ләкин ул җавап бирмәде.
— Иң кирәклесе аның күзгә күренми... — диде.
— Әйе, билгеле...
— Чәчәк якында торган кебек. Ерак бер йолдызда үсүче чәчәкне яратсаң, төннәрен күккә карап тору шундый рәхәт. Бар йолдызлар да чәчәк ата.
— Әйе, билгеле...
— Су алгандагы кебек. Син миңа эчәргә биргәндә, ул су, чыгыр һәм бау аркасында, бер матур көй кебек иде. Исендәме? Бик тә яхшы иде...
— Әйе, билгеле...
— Төннәрен син йолдызларга карарсың. Минем йолдызым бик кечкенә, сиңа күрсәтә алмыйм аны. Шулай яхшырак та. Синең өчен ул гади бер йолдыз гына булыр. Син йолдызлы күккә гашыйк булырсың. Йолдызлар синең дусларыңа әйләнер. Соңыннан мин сиңа бер әйбер бүләк итәрмен...
Ул көлеп җибәрде.
— Эх бала, бала! Шундый яратам мин синең көлүеңне!
— Минем бүләгем менә шул инде... Нәкъ теге кое суы кебек бу...
— Ничек инде?
— һәр кешенең — үз йолдызы. Сәяхәт итүчегә — алар юл күрсәтәләр. Ә башкалар өчен — кечкенә ялтыравыклар гына. Галимнәр өчен — алар чишелмәгән мәсьәлә. Эшлеклегә — алтын. Ләкин бу кешеләрнең барысы өчен дә — йолдызлар телсез. Ә синең йолдызларың бөтенләй башка төрле булыр...
— Ничек инде?
— Төнлә син күккә карарсың, ә анда бит мин яши, мин көлә торган йолдыз бар. Сиңа бар йолдызлар да көлгән кебек тоелыр. Синең көлә белә торган йолдызларың булыр!
Ул үзе дә көлә башлады.
— Ә берзаман, тынычлангач (кайчан да булса барыбер тынычланасың бит), минем белән танышуыңа шат булырсың. Син һәрвакыт минем дустым булып калырсың. Минем белән бергә көләсең килер. Кайчакта тәрәзәңне ачып җибәрерсең, сиңа күңелле булып китәр... Күккә карап көлүеңне күргәч, дусларың гаҗәпләнер. Ә син аларга: "Әйе, әйе, йолдызларга карагач һәрвакыт көләм мин!" — диярсең. Алар сине акылдан язган дип уйларлар. Менә ничек усал итеп шаяртырмын мин...
Аннан ул тагын көлә башлады.
— Әйтерсең лә, йолдызлар урынына мин сиңа көлә торган бер бәйләм шөлдер бүләк итәм...
Ул тагын көләргә тотынды. Аннары кинәт җитдиләнде.
— Беләсеңме... бүген төнлә... килмәсәң, яхшырак булыр.
— Мин сине ялгыз калдырмыйм.
— Син мине бик тә газаплана дип уйлыйсындыр. Шулай була инде ул. Килмә, кирәкми.
— Мин сине ялгыз калдырмыйм. Аны ниндидер бер уй борчый иде.
— Беләсеңме... эш миндә генә түгел... Әгәр ул сине чагып куйса... Еланнар усал бит. Кемне дә булса чагу алар өчен кызык кына.
— Мин сине ялгыз калдырмыйм. Ул кинәт тынычланды:
— Дөрес, икебезгә дә агуы җитмәс аның...
Төнлә мин аның китүен сизми калдым. Ул сиздерми генә чыгып киткән. Мин куып җиткәндә, ышанычлы, кызу адымнар белән бара иде. Ул бары:
— Ә, синме бу... — диде дә кулымнан тотты. Ләкин аны барыбер нидер борчый иде.
— Юкка минем белән барасың. Сиңа авыр булыр. Мин сиңа үлгән кебек тоелырмын, ләкин бу дөрес түгел...
Мин дәшмәдем.
— Беләсеңме... юлым бик ерак. Ә минем гәүдәм артык авыр. Үзем белән алып китә алмыйм аны.
Мин дәшмәдем.
— Ләкин бу — иске кабыгыңны салып ташлау белән бер. Күңелсезләнергә бер сәбәп тә юк монда...
Мин дәшмәдем.
Аның күңеле төште. Үз-үзен кулга алырга тырышып:
— Беләсеңме, бик шәп булачак. Мин дә йолдызларга карармын, һәммә йолдызлар да шыгырдавык чыгырлы иске кое кебек булыр. Аларның һәрберсе миңа эчәргә су бирер... — диде.
Мин дәшмәдем.
— Уйласаң, ничек кызык! — Синең — биш йөз миллион шөлдерең, ә минем биш йөз миллион чишмәм булыр.
Шулчак ул тынып калды. Нәни принц елый иде.
— Менә килеп тә җиттек. Үземә генә тагын бер адым атларга рөхсәт ит.
Аннары ул куркып комга утырды.
— Беләсеңме... минем чәчәгем... мин аның өчен җаваплы. Ә ул шундый көчсез! Шундый беркатлы. Бар булганы — шул дүрт энәсе. Дөньяда үз-үзен саклардай башка бернәрсәсе дә юк бит аның.
Аякларым хәлсезләнеп китте, мин дә аның янына утырдым. Ул:
— Менә... шул гына... — диде.
Бераз тын торды да аягына басты. Ул бары бер генә адым атлады. Мин кыймшана да алмадым.
Аның аяклары янында сары яшен уты ялтырап киткәндәй булды. Нәни принц бер мизгелгә хәрәкәтсез калды, хәтта кычкырмады да. Аннары, агач ауган кебек, әкрен генә авып төште. Әкрен һәм тавышсыз гына егылды — ком тавышны үзенә йота бит.
XXVII
Менә инде алты ел үтте... Минем әле бер тапкыр да, беркемгә дә бу турыда сөйләгәнем юк иде. Әйләнеп кайткач, дусларым мине яңадан исән-сау күреп сөенделәр. Миңа бик авыр иде, шуңа күрә аларга:
— Мин болай, арыдым гына... — дидем.
Ә шулай да тора-бара мин тынычландым. Ләкин бөтенләй үк түгел... Тик шуны беләм: үз планетасына әйләнеп кайтты ул, чөнки иртән, кире килгәч, ком өстендә мин аның гәүдәсен тапмадым. Әллә ни авыр түгел иде бит ул.
Ә төннәрен йолдызларны тыңларга яратам мин. Әйтерсең биш йөз миллион шөлдер...
Шунысы гаҗәп. Бәрәнгә борынчык ясаганда, мин тезген турында бөтенләй онытканмын! Нәни принц аны бәрәненә кидерә алмас инде. Шуңа күрә кайчагында үз-үземнән: аның планетасында ни хәлләр бар икән? — дип сорап куям. Әгәр бәрән чәчәкне ашый калса?
Кайвакытта болай дип уйлыйм: "Юк, билгеле, юк! Нәни принц төнгә чәчәген пыяла капкач белән каплый, бәрәнен дә гел карап кына тора..." Шул чагында — мин бәхетле, йолдызлар да әкрен генә көлә...
Ә кайвакытта болай дип уйлыйм: "Хәтерең чуалып киткән чаклар да була бит... Андый чакта ниләр булмас! Бәлки, ул бер кичне пыяла капкач турында онытыр, йә булмаса, бәрән төнлә шыпырт кына чыгып китәр..." Бу вакыт йолдызлар да елый...
Болар барысы да шул кадәр серле һәм акыл җитмәслек катлаулы. Сезгә — Нәни принцны минем кебек үк яраткан кешегә — бу нәрсә һич тә, һич тә барыбер түгелдер: кайдадыр, җиһанның билгесез бер почмагында, без беркайчан да күрмәгән ниндидер бәрәннең ниндидер чәчәкне ашавын белгәч, дөнья бөтенләй башка төскә керә бит.
Күккә карагыз да үз-үзегездән: "Ул чәчәк исәнме, әллә инде ул дөньяда юкмы? Бәлки, аны бәрән ашагандыр?" — дип сорагыз. Шулчак сез бар нәрсәнең башка төскә кергәнен, үзгәргәнен күрерсез...
Тик беркайчан да бер генә олы кеше дә моның никадәр мөһим эш икәнен аңлый алмас!
Минемчә, дөньяда бу иң матур һәм иң сагышлы урын. Чүлнең шушы почмагын мин алдагы биттә дә ясаган идем, сез яхшылабрак карасын өчен, менә тагын ясыйм. Нәни принц Җирнең шушы төшендә иң беренче тапкыр күренде, ә аннары юкка чыкты. Кайчан да булса Африкага, чүлгә барып чыксагыз, танырлык булсын өчен, игътибар белән карагыз. Әгәр шушы тирәдән узарга туры килсә, зинһар өчен, ашыкмагыз, бу йолдыз астында бераз туктап торыгыз! Әгәр яныгызга яңгыратып көлә торган һәм сорауларыгызга җавап бирми торган алтынсу чәчле малай килсә, сез инде, билгеле, аның кем икәнен аңларсыз. Ул чакта — зинһар өчен дим! — сагышымны таратырга ярдәм итегез. Миңа, ул кайтты, дип хәбәр бирегез...
Sez Tatar ädäbiyättän 1 tekst ukıdıgız.
  • Büleklär
  • Нәни Принц - 1
    Süzlärneñ gomumi sanı 4651
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1870
    39.8 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    55.2 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    63.6 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Нәни Принц - 2
    Süzlärneñ gomumi sanı 4685
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1606
    40.2 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    55.9 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    63.1 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.
  • Нәни Принц - 3
    Süzlärneñ gomumi sanı 2828
    Unikal süzlärneñ gomumi sanı 1247
    46.5 süzlär 2000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    61.4 süzlär 5000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    68.8 süzlär 8000 iñ yış oçrıy torgan süzlärgä kerä.
    Härber sızık iñ yış oçrıy torgan 1000 süzlärneñ protsentnı kürsätä.