Hıyal

Yalıktırdı inde bikle tormış,
Köne-töne haman bertörle.
İreksezlek, tarlık yöräktäge
Bar ömetne, därtne üterde.

Taş divarlar aldı şatlıgımnı,
Birep kartlık, kaygı, yütälne.
İşegemä barsam, işek bikle,
Täräzämä kilsäm — çeltärle.

Här tañ kötä mine dar agaçı,
Kaygı arta kaygı östenä.
Yaşäü miña tatlı hıyal gına,
Şatlıklarım avır töş kenä.

Siräk-miräk timer çeltär aşa
Tañ nurları küktän koyıla.
Al yaulıgın yabınıp minem yanga
Bähetem kilä tösle toyıla.

Söygän kızım kebek yılmaer da,
Übär tösle ürelep irnemnän.
Häm çakırıp irek bäyrämenä
Ul citäklär tösle ciñemnän.

Äyter tösle: «Mine yukka gına
Kötmädeñ sin kön dä zarıgıp.
Kildem siña, irek, yäşäü alıp,
Gomreñ tañı bulıp, kabınıp».

Hıyal, hıyal!.. Nindi läzzätle sin,
Taşlamıysıñ mine hiçkayçan.
Bu tarlıkta yalgız nişlär idem,
Yarıy äle sin bar, içmasam!

Beläm, läkin yäşäü kilmäs miña,
Bar hıyalım şunda tabılır:
Bähet, yäşäü ilgä büläk itep,
Ciñü tañı tizdän kabınır.