Üz Keşe

(yumoreska)
Eştän kaytıp kileşli Zakircannı keçkenä genä ber et teşläde. Et dimäsäñ, hätere kalır, biyäläy hätle genä çäñgeldek ber närsä inde şunda. Çemetep algan kebek kenä bu teşläügä Zakircan iğtibar itmäde. Ämma irtän göbedäy şeşep çıkkan baltırın kürgäç, şürli kaldı.

– Häzer ük bülniskä yöger! – dide aña, poşamanga töşkän hatını.

Kiçen kunakka barasın isendä totkan Zakircan näq şulay eşläde dä.

...Bolar çakırılgan cirgä parlaşıp kilep kergändä mäcles äle başlanıp kına kilä ide. Kunaklar başta, ğadät buyınça, hökümätne sügep aldılar. Beraz "par" çıgargaç, irlär äkrenläp maşina, benzin bäyälärenä, hatın-kızlar yaratkan seriallarına küçte. Şulay matur kına küñel açkanda kemder Zakircannıñ bötenläy eçmi utıruın şäyläp aldı.

– Sin närsä, Zakircan, – dide tabın hucası tavışın kalınayta töşep. – Uraza totmıysıñdır bit? Davay, keşe käyefen bozıp utırma monda, tot ryumkañnı!

Böten küzlärneñ üzenä tekälgänen kürgäç, Zakir can çitensenep kitte, anıñ mañgayına börçek-börçek tir bärep çıktı.

– Ni bit, yaramıy, – dide ul, uñaysızlanuınnan urındıgında borgalanıp.

– Äkiyät satma! Niçek inde ul yaramıy? Mindä kan basımı, bacaynıñ, änä, yazva – yaramıy dip tormıybız. Ras cıyılganbız ikän, eçäbez!

Moña qadärle mäcleslärdä kıstagannı da kötep tormıyça şaytan suın yalt itep kaplap kuya torgan Zakircannıñ bu yulı färeştägä tünep utıruı şaktıy gına kızıp ölgergän kunaklarga ber dä oşamadı. Kolaktan-kolakka çış-pış kitte:

– Bez arakı eçäbez, ä ul mıyık astınnan mıskıllap kölep utıra, – dide berse, kaşın-küzen cıyırıp.

– Eçüen taşlap, maşinaga akça cıymakçıdır ul, – dide ikençese, teşlären şıgırdatıp.

– Yuk, yuk, alay tügel, kättic salırga yöri ul, – dide öçençese, küzlärennän hätär oçkınnar çäçep.

– Pıçagım da belmisez! Aña kättic dä, maşina da kiräkmi, akça cıyıp, yäş hatınga öylänmäkçe ul, – dide dürtençese, astırtın yılmaep.

Soñgı süzgä Zakircannıñ hatını çıdamadı.

– Eç tizräk, birän! – dide ul tersäge belän ireneñ kabırgasına törtep.

– Kem çakırgan anı? – dip näfrätlände ber iserek tavış. – Çıgıp kitsen! Utırmıybız anıñ belän!

Ahır çiktä Zakircan tamagına utırgan töyeren köç-häl belän yotıp cibärde dä, tüzemlege betep, sikerep tordı.

– İh, sez! Uramda et teşlägäç vraç ukoldan soñ kırık kön arakı eçärgä yaramıy dip äytmägän bulsa, utırır idemme soñ min sezneñ alda küz köyege bulıp, sezneñ avız çaykaganıgızga tüzep?!

Şunda uk barısına da niçekter rähät bulıp kitte. Çırayı açılgan huca kunakların üterep kıstıy başladı. Mäcles äle genä iğtibar üzägendä bulgan Zakircannı bötenläy onıttı! Şulay da salmış kürşese, küz kısıp:

– Maladis, bezneñ keşe ikänseñ! – dip, arkasınnan kagıp kuydı.