Uñışsız Kön

(yumoreska)
Aşık-poşık kına küzlek pıyalasın sörtep mataşkanda, kinät närsäder «kıtırt» itmäsenme! Min berazga tın kaldım. İdän taktası buldımı, ällä televizormı?.. Kulyaulıgımnı aluım buldı, idängä vak-vak pıyala kisäkläre koyıla başladı, güyä böten tänem şunıñ belän bergä çälpärämä kilde... Ay, Allam... Yä, Hoda... Nişlädem min? Yaratkan küzlegemneñ sıdırılıp betkän pıyalası! Harap buldı... Baş bette... Kaya barıym häzer...

Böten ütkän, bügenge häm kiläçäk tormışım küz aldımnan yögerep uzdı. Minem gel şulay bula ul. Kayadır artık aşıga başlasam, ber-ber häl çıkmıyça kalmıy. Yä takır cirdä abınıp yıgılam, yä çınayagımnı töşerep vatam, yä kiräkle lektsiyä däftäremne öydä onıtıp kaldıram.

Vakıtın da äyter idem inde, yäş kıznı kıskan yeget şikelle kısa, kahär. Äz-mäz uylarga da irek birmi.

«Vät!.. Taptım!.. Universitetka küzleksez baram da därestän soñ pıyala kuydırtam». «Alay disäñ, bolay gına berni dä kürmim... Häyer, şul vatık kileş kiyäm. Buldı, bette!.. Niçek şäp itep özep äyttem. Şulaymı?..»

...Şıgrım tulı avtobuska, uram ete şikelle, köçkä ürmäläp mendem. Östävenä şap itep tüşämgä başımnı bärdem... «Äl-lä-lä... Avırta bit...» «Üsmäskä ide şulkadär. Kem kuşkan siña?» «Min ğayeplemeni soñ?» «Üzeñ, üzeñ genä ğayeple... Aklanıp mataşa tagın. İpi şürlegeñä tondırırmın, küp söylänep, süz kuyırtıp yatsañ...» «Uf-f-f-f...»

Berençe däres – fizik kultura. İ, Hodayım, soñga gına kalmasam yarar ide. Bolay da unbiş däreskä kilmädem...

Kinät küz karşıma Gölfiyä apa kilep bastı: «Malay aktıgı, şulay yörsäñ, barıp çıgasıñ sin, kara anı, anañnı fälän itim...»

Min, abına-sörtenä, sport kompleksına çaptım. Däreskä vakıtında ölgerdem ölgerüen. Ämma Gölfiyä apa sälamemä karşı cavap birmäde, usal itep kenä sözep karadı da däşmiçä yannan ütep kitte. Ällä küzlegemä karap: «Häyerçe täre», – dip uyladı inde, minäytäm. Tege unbiş däreskä, «otrabotka» yasatu öçen närsä dä bulsa ömetlänep, bar hıyalları da minem küzlegem pıyalası kebek çälpärämä kilde mikän?

...Däres ahırında yanına kilep karadım karavın... «Zaçet sessiyäse citsen, annan kararbız», – di̇yüdän gayre berni dä äytä almadı, mälgun.

...Ber bulmagaç, yuk inde. Kafega kerep, beraz «baş tözätmäkçe» bulgan idem. (Sport belän şögıllänep algaç, beraz kiräk ul.) Barıp çıkmadı. Satuçı ille sumlıknı vaklıy almadı, tiyennären täki tapmadı, bahır. Ä min, avızıma kilgän sularnı yota-yota, ikençe kafega kittem. Kofe algan idem, inde utırdım gına digändä, kemder art sanı belän östälne selketep cibärde, stakan audı, böten kleenkaga kähvä diñgeze cäyelde. Äyterseñ lä yaz köne citkän dä, Agıydel yılgasınıñ bozı kitkän... Nişlärgä dä belmädem, savıttan böten salfetkalarnı cäyep saldım. Avızımnı teräp, et şikelle telem belän yalıy almıym bit inde... Tagın aç kaldım.

Bügen min küz atıp, yäşeren söyü utında yanıp yörgän kızıma mähäbbät añlatmakçı idem, şuña dip Bauman «podzemka»sına kıp-kızıl roza alırga töşep kittem. «Niyemä töşäseñ anda? Bügen dönya siña artın kürsätkän pozada tora. Barıber bernindi eşeñ dä, bernindi omtılışıñ da barıp çıkmayaçak...» «Teleñne tıy. Hislär hämmäsennän dä östen. Barırga, alırga kiräk. Yugıysä, kayçan çın döresen äytäseñ» «Cülär satma, yäme. Äyttem iç inde – bügen sineñ kön tügel» «Harap ikän. Şulay cebep, mämi avızlanıp yör alaysa... kızıñnan korı da kalırsıñ äle, höräsän!» «Kem dideñ, tile?!» «Yarıy, buldı. Töşäbez täk töşäbez...» «Üzeñä kara. Miña barıber...»

Rozanıñ iñ maturın saylap aldım da alman däresenä menep kittem. Gruppadagı kızlar ber-ber artlı üz sorauları belän kamap aldılar. Kemgä dä kemgä? Miña büläk it tä, miña büläk it...

– Äye, häzer. Oçraşuga barasım bar minem, oçraşuga.

– Ä kem belän? – dip haman kızıksıngannan kızıksınalar.

Cülärme min avızımnı ülçämiçä bar seremne kıçkırıp yörergä...

– Äytmim. Bälkem, tutaştır, bälkem, hanımdır, bälkem... berär äbider...

Tırışıp-tırışıp karadılar, bütän süz tartıp ala almadılar. Min, nemets totkınlıgına eläkkän çın tatar partizanı şikelle, berni dä däşmädem. Cülärme min böten serläremne söyläp yörergä?! Üzläre ber dä äytmilär. Häzer, kötep torsınnar. Äytmim, barıber äytmim. Ütersälär dä läm-mim.

Aptıragaç:

– Bezgä kayçan şundıy matur çäçäklär büläk itäseñ inde, – digän bulalar.

– Beregezgä genä birsäm, bütännäregez könläşä. Barıgızga da – erät yuk... – dim.

...Häzer, kötep torsınnar. Mine ıştansız kaldırmakçı bulalarmı ällä. Akçam bulsamı, dönyadagı barlık kızlarga da çäçäk alıp birer idem dä... Ä tege kızga, bügen oçraşırga tiyeşlesenä, berne genä tügel, ä öçne!.. Yuk... bişne!.. Yuk-yuk... Unbişne!.. Häyer, sandamıni hikmät. Ägär ul da yaratsa, beräü dä citä. «Ä yaratmasa?» «Niçek inde yaratmasa... Ul mine söyä.» «Närsä belän dälilli alasıñ?» «Berkön şiğır bloknotımnı karamakçı bulgan ide. Ä min yüri birmädem» «Bälkem, bolay gına soragandır ul?» «Yuk. Tikkä genä tügel. Dustınıñ kesä telefonına (berdänberem isemenä) SMSka belän şiğırlär cibärgän idem, şuña minnän dä şiklänä torgandır, ul şayan yegetneñ kem ikänlegen belergä telider...» «Äye, äye, «Dır» belän «bugay» sugışkan, di, kaysı ciñde mikän?» «Närsä?» «Käbestä...» «Yarıy, başımnı katırma äle. Söyä digäç söyä inde. Bette-kitte, vässäläm...»

...Däreslär betkäç, universitetnıñ unberençe katına kütäreldem. Liftlar şıgrım tulı bulganga, cäyäüläp kenä oçkan idem... Tugızınçı häm unınçı katlar arasında, çaykalıp kitep, näq baskıç östenä barıp kadaldım. Ä baskıç, küptän ir nazı kürmägän tol hatın şikelle, mine üz koçagınnan cibärergä telämäde. «Soñga kalam bit!.. İşşu citmäsä telem ike teş arasına kısılıp kalgan... Äniyem... U-u-uf-f... Kanıy... Äniyem... Kanıy...» «Närsä avızıñnı bäleş kebek cäydeñ?! Kız sine kötep tora, di, bar... kübräk meskenlän... Avızıñnı açıp kalırsıñ äle, tintäk!..»

Tiz genä torıp ällür...

Unberençe kattan i ezlim, i ezlim. Yuk kına bit, yuk kına. Söyläştem iç, äytmäsäm ber häl ide. Kötä-kötä küzlärem taldı, küñelne ömetsezlek aldı. Ah!.. Kilmäveder. Budır kilmäve...

Äytäm iç, üzem uñışsız kön ikänen belep toram. Kiräk bit, ä?! Bu çäçäkne kaya kuyarga, niçek tapşırırga? Belmim...

...Kötep-kötep tä tramvay kilmägäç, marşrut taksiye belän tulay torakka kayttım. Rozanı suga kuydım da kabat universitetka. Kompyuterda gäzit eşlise bar ide. Studentlar gäziten. Tagın nilär kürep beterermen?..

Ä barısı da alda bulgan ikän... Barıber berni dä eşläp bulmadı. Sanak sıynıfındagı kompyuterlar, şaşkan kebek, ber komandanı da tıñlamıyça, üzläreneken ätmälli birdelär. Eçkännär disäñ, avızları yuk inde. Bälkem, virustır?..

Annarı ut sünde... İ kötäbez, i kötäbez – ut ta yuk, käyef tä yuk digändäy...

...Koyaş bayır aldınnan gına tulay torakka kaytıp yıgıldım. «Nihayät, bu «etle», «betle» kön ahırına yakınlaşa... Çäçäkne irtägä birermen, ahrı. Eh, tagın, kauşap kitep tellärem bäylänmäsä... Barısı da şul küzlek pıyalasınnan başlandı... Barıp köylätergä dä onıtkanmın. Uf-f-f»...

«Yarıy, borçılma! Söyä ul kız sine, yarata. Ä sine yaratmıy mömkinme soñ?! Barısı da alda. Alla boyırsa, hämmäse dä al da göl bulaçak, ä artta – çäçäk!»