Ülemgä

Niçä tapkır sineñ tırnagıñnan
Kotıldım min, ülem.
«Bettem» digän çakta, tormış tagın
Suzdı miña kulın.

Sineñ belän läkin tartışudan
Hiç bizmäde küñlem.
Batıram digän sayın, min upkınnıñ
Eçenäräk kerdem.

Sin: «Soñgısı bulsın busı»,— diyep
Şeltälädeñ mine.
Anıñ sayın buldım min tiskäre,
Anıñ sayın kire.

Sineñ belän uynau, beläm, ülem,
Küñelle eş tügel.
Cirdä tınıç, gamsez kön itüdän
Bizärmeni küñel?

Mine ällä yäşäü bizderdeme,
Bu buntarlık nigä?
Yuk, üläsem kilmi minem ber dä,
Bik yäşisem kilä.

Davıllardan ägär çittä bulsañ,
Şundıy tınıç, aulak.
Yuk, min kildem siña davıl aşa,
Çın tormışnı daulap.

Äle menä tagın kilep läktem
Sineñ tırnagıña.
Bogau saldı cällad bu cırlarnı
Yazgan kullarıma.

Tizdän sünär gomrem, yörägemdä
Toyıp yalkın köçen.
Ülsäm üläm böyek haklık öçen,
Söygän halkım öçen!

Şunıñ öçen bit min niçä tapkır
Sineñ kulga töştem,
Gel oçradım siña, yüri sine
Ezläp yörgän tösle.

Nişliseñ bit, böyek haklık yulı
Şundıy taygak bulgaç?
Köräşçegä barı ciñü yäki
Ülem genä yuldaş.

Tizdän sünär, süngän yoldız kebek,
Soñgı yäşäü köçem.
Üläm, läkin böyek haklık öçen,
İlem, halkım öçen!