Törmädä Töş

Töştä miña näni kızım kilde,
Çäçläremne sıypap taradı.
— Ay-hay, äti, ozak yördeñ,— diyep,
Küzläremä söyep karadı.

Min kızımnı kıstım kükrägemä,
Şatlıgımnan şaşıp, iserep.
Şunda sizdem nindi köçlelegen
Mähäbbät häm sagış hiseneñ.

Çıgıp kittek şunnan bez bolınga,
Gizep yördek çäçäk diñgezen.
Nindi tatlı — yäşäü, köçle — söyü!
Nindi yaktı, irken — cir yöze!..

Min uyandım. Urnım şul uk törmä,
Kullarımda şul uk bogaular,
Baş oçımda şul uk kaygılarım,
Uyanır dip, kötep torgannar.

Ah, nik ürti mine hıyal belän
Tik tilertep kaytmas yazlarım,
Nik töş kenä minem şatlık larım,
Nik betmäs ön — kaygı, gazabım?!