Şiğırlär - Farit İbragimov

«Kay vakıtta, kaysı köndä,— di,— kümä dustlar mine?
Dönyada küp tordıñ inde, yör, kadal! Huş, bar!»—di-di.

Häm yegetlär kürsä dä: «Hay, min şulay bulsamçı!»— dip,
Ah itä: «Häm min dä şuklarday bulıp yörsämçe!»—dip.

Közgegä küz salsa, kürenä bitläreneñ cıyrıgı,

Di: «Matur bit nişlägän bit, hay, Hodaynıñ boyrıgı!»

Aldagı ak kön nurın da kaplıy kartlık kaygısı,
Çänçi küñlen oçlı häncär berlä gomre zaygısı.

Şul ömidsezlek ilän ul dönyalardan ber kitä,
hiç ayauçı bulmıy. İnsan cirgä nıklap berketä.

Sabıy vantım

Közgegä baksam, eçendä min küräm ber däü keşe;
Ber sabıy bala idem bit min yaña! Bu kem eşe?

Nurlı bitlär dä balkıgan nur ide, bu kaygular
Kay taraftan çornagan bitlärne? Kayda hay-hular?

Kayda kitkän ul zaman, kem tuzayde (?) küz kerpegem?
Şak ta kattım, uyga battım. Mondıymı ide ul könem?

Küp tügel bakkan idem min közgegä häm şulvakıt
«Häyt!» diyep kitkän idem. Sikerenep, közgemnatıp(1).

Eçtä häsrät, başta uylar barmıyde soñ anda, ä?
Ällä bu bütän adämme? Min ni kürdem monda, ä?

Kayda kitmäk sikrep-uynap? Aptırap kaldım katıp,
Töşte yäş könnär küñelgä. Şunda yığladım yatıp.

Bu vakıtnıñ meñ säğat, meñ kön dähi meñ yılların —^
Ul vakıtnıñ ber minut kına yabarga yurganın.

Cällämi birer idem min ul vakıtnıñ irkenä,
Yuk, tota almam, inde kitte. Kür! Oçarga cilpenä.

1 Közgemnatıp — közgemne atıp.

Uy

Kayda kitte uy?
Yazalmıymın berni dä.
Kersä dä, yul tabalmıym,
Fiker-uylar kermi dä.

Yazıym, disäm, kaçadır
Küñeldäge häzinä.
Torsa, razıy bulamın
Häzinämneñ äzenä.

Barıber bulmam väli1,
Ber cay torsam — yaratam;
Läkin ul da bulmıydır,
Ni ilän kaygı taratam?

Tukta, bulmas mikän, dip
Karıym äle tırışıp,
Tik utıru yaramıy
Ber urında böreşep.

Başka närsä kiräkmi,
Halkım kakmıy karasa,
Sızgan kara buyavım
Tatarıma yarasa.

Bar ömidem şul gına,
Äy Hodayım, birsänä!
Kaçma, fikrem! Sin dä kil,
Uyım, zinhar, kilsänä!

Belep tor, uy-fikrem!
Äräm bulmıy kilgäneñ;
Yahşı cirgä taratıp,
Naçar cirgä birmämen.

Kadreñne bik belep,
Ber dä karşı süz äytmäm,
Kiräkmäslärne yazıp
Yukka süzne kübäytmäm.

Süzem yalgan bulmıydır,
Işan, fikrem! Ant itäm.
Cavabıñ äyt, kilmäsäñ,
Min dä kilmäskä kitäm.

Kiläm, disäñ ägär dä,
Kötäm, fikrem, belep tor!
Uşbu könnän kapkama
Yalındırmıy kilep ker!

Su

Agadır su tınıçlap, kaygı-moñsız,
Baradır bik väqarle öndä, tınsız.
Cäyelgän nikadärle nurlı cirgä —
Çiten bulır ide cirlärgä monsız!

Bütännärdä nihätle kaygılar bar,
Biten baskan nihätle kayrılar bar.
Läkin suda bere dä yuk alarnıñ —
Matur koşlar gına sayrıy aylar.

1 Väli — izge; huca.

Kaya hätle barasıñ? Äytçe sin, su!
Miña sineñ aguıñ toyıla moñsu!
Ni eşlär bar başıñda? Uylarıñ ni?
Cavap birçe miña, äy yargınam su!

aman ber yul belän yörgän köneñder,
Söyläşmäyseñ torıp bezneñ belän gel.
Tämam şaştım sineñ bu yörmägeñnän,
Täväkqıfsız * yöriseñ — cil belän ber!

Därt

Därt dicen ber yahşı närsä: här keşedä bardır ul —
İr, hatın häm kart babayda, yäş yegettä bardır ul...

När keşe törle köylärdän, cır, şiğırdän därtlänä...
Dönyada totkan adämne, alga iltkän därt kenä.

Därt belän tormış yulınnan här keşe läzzätlänä,
Därt belän rizkın tabadır köçlänep, ezläp kenä;

Därt belän yaktırta aldın, zolmäten nurlandıra,
Ak bähetlären tabadır ezlänep şunda gına.

Şul alıp bara teläkkä gali, yahşı yul belän,
Tottıra cännät kapusın şul citäkläp kul belän.

Bulmasa ul — tapmıy bändä hiçvakıtta ak bähet,
Yahşı yuldan ayrıladır. Ul bula ber bädbähet.

Bulmasa därt, min dä belmim: kulıma almay kaläm,
Ber sukaçı bulmaganmın, ber sıyır ya ber ganäm2.

Ämma därtneñ boyrıgıylä min sızam yul, ez yazıym —
Şul säbäptän min äcäldän mähfuzım3, kilmi «yäsin»*.

Nadan

Nadan itmi mine törki tanıtkan,
Ayırgan häm mine sıyır, sarıktan;

Menä şunlar öçen min bik bähetle —
Ukıym, Korän, kitap, äşğar nihätle.

Alam läzzät alardan nikadärle,
Tabam aylar eçennän ak kamärne1.

Biçara — ul bolarnı belmider bit,
Miye mästür2, fiker, därt kermider bit.

Täm almıy gıylemneñ läzzätennän,
Ömidsezder Hodayım häzrätennän.

Anıñ bar läzzäte şul — katkan ikmäk,
Eçäder çäy hozurlap, utırıp ipläp.

Sineñ şau-şu vä moñlı dönyalarnı
Belmi ul gomergä, kayda, barmı?

Böten uyı anıñ şul çäy, bäleştä,
Safa — kaygı, gazap berlän katışta.

Bu tormış ta mägıyşätme? Gomerme?
Ni läzzät bar alıp mondıy gomerne?

Bolay torgançı, minçä ülgän artık,
Kara cirgä, kabergä kergän artık.

Biçara — ul şulay da tormak esti,
Köne kaygıda bulsa, yörmäk esti.

Çiten şul ber kilep citkäç kitärgä,
Niçek bulsa kiräk sabır itärgä.

1 Täväkqıfsız — tuktausız, totkarlıksız.
2 Ganäm — kuylar, sarıklar.
3 Mähfuzım — saklanganmın.
1 Kamär — ay.
2 Mästur — kaplangan.

Bar ide...

Bar ide dustlarımnan fayda kötkän
Zamannar da — häzerdä inde betkän.
Suıngan göl küñel «Dustmın!» digännän,
Minem başnı kulı berlän igännän.

Ägär kilsä beräü «Dustmın!» dip äytep,
Miña yalgan plannarnı kiñäytep,
Nider, belmim, yanıma şul vakıtta
Kilä dä «Sin inanma!» dip biräytep.

Yahşı bulsañ...

Yahşı bulsañ, bir canıñnı, başkalarga korban it!
Rähmäteñne cäy cihanga, yahşı insanga gam it.

Sin äräm bul, ker kabergä! Dönya kalsın yahşıga,
Sin üzeñ kit, tözlä cirne, yahşı berlän yahşı da!

Gär üzeñ ülsäñ dä, sin bel: kalır atıñ, yaltırar,
Yaktı cirdä kürner ismeñ, küp kiçekmi ay tuar.

Tıñla tagın! Kitmä taşlap, kaldı ber süz ontılıp:
Birmä üzeñnän ädnaga * canıñnı — kal torıp!

Cuyma fayda birmi torgannar yulında ruhını,
Sin kiter fayda bütängä, birsen ul üz ruhını!

Keşe

hiçberäügä ihtıyacı bulmasa,
Här taraftan dönya kü...kä ormasa,
Ber-ike kön tuklanırga ikmäge
Bar bulıp, hiç tä kem kulınnan colmasa;

Aldına kilep ber adäm baş isä:
«Äy agay, kil! Yärdämeñne bir»,— disä,
Başnı kükkäçä kütärep ber karıy,
Yötkerenä gayrät ilän berniçä.

«Sin şulay itteñ miña, kıyldıñ bolay!
Yuk kına eşkä yalındırdıñ ber ay.
İnde kildeñme minem kapkamnaçıp?
İhtıyacıñ töşte dä yärdäm soray!» —

Dip adämne säcdä kıyldırtıp tämam
Ultıradır türdä ber patşasıman.
Bulsa mohtac üze başka bersenä,
Açıp auzın zur itep ber körsenä.

Törle yalgannar söyläp, antlar itep
Yalınadır añar iltifat itep:
«Härvakıtta min siña kolmın, aga!» —
Dip übäder kulların şap-şap itep.

Dönya

Tışkı yaktan küz salam min: dönya tın,
Barçası da üz eşendä — ir, hatın;

Bar da kürenä kaygısız ber, bähtiyär(2),
Kürenä irkenlek, kulında ihtıyar.

Eçläreñne tikşerep çın ezläsäñ,
Tormışın sözsäñ, berämläp küzläsäñ,—

Ber dä tapmassıñ al arda yahşı eş,
Uylagan uylar bulırlar bar da töş..

Bar da dönyanı sügär äytep moñın,
Tar kaberdäy barına zur-kiñ urın.

Härbereneñ dönyaga bardır zarı,
İhtıyarsız yöri dönyada canı.

«Ber bähet tulmas mikän aldımda?!» — dip,
Sabır itäder: «Tiz çıgar aldımga!»— dip.

Allanıñ birgän canın soñ nişläsen?
Kaydan alsın tämle zämzäm çişmäsen?

1 Ädnaga — tübängä.
2 Bähtiyär — bähetle.

Üzen-üze yuatıp ülgängäçä,
Yöri dönyada ber kümgängäçä;

Şulvakıt ta citmiçä tapmay tınıç,
Gomre uylarlık tügel — bik kurkınıç.

Alsa ezläp ber faydalı yomış,
Kilep alıp kitä çitkä ber borış.

Dönya aldalap tota, birmäy könen,
Korıtadır bakçasındagı gölen.

Barça gölläre korıp betkäç kenä
Kilä dä ul bändäneñ üzen elä.

Tilgän astındagı çıpçık kük keşe —
Kitä ahirätenä, betä eşe.

Minem tormışım

Aça da küñlemne moñlı sazım,
Töşä iskä kadimge moñ vä nazım.

Yazarga! dip alamın äsbabımnı,
Dimen: «Ni tuğrıda yazarga lyazem?

Ni tuğrıda başım itä tähärri1,
Kayu namaz — ukıy torgan namazım?»

Ägär bäylänsä tel hiç yazalmay,
Batırsa hiç çıgarmay alga bazım,

Böten gayrät suınsa — ber karañgı
Basıp kitsä, kürenmäsä alda yazım,—

Kitä istiqbalemnän 2 bar ömidlär,
Kilep kaplıy canımnı kara sazım.

Küçä küñlem bötenläy cir yözennän,
Kitäm «ah!» dip, bozıladır namazım.

Ägär alda açılsa yul, yazalsam,
Söyenäm min, çıga hakka niyäzım(1).

Böten dönya yözendä mindäy adäm —
Tabalmaymın: tula altınga bazım.

Şöker

Ya Hoda! Meñ-meñ şöker bulsın siña bu bändädän:
Üttem inde min alındagı karalgan pärdädän.

Bu möhal 2 tösle kürengän yaktı könnär karşıma
Kilde inde, säcdä kıyldı barçası ber-ber miña.

Ul ütep kitkän gazaplar inde saubullaştılar,
Min ayrıldım alardan, inde anlar kaçtılar.

Häzer inde uylıymın min anları läzzät belän,
İskä aylarnı töşermäklek belän läzzätlänäm.

Şul gazaplardan kaçam dip alga omtılmak ilän
Çıktım alga, mäsgud 3 uldım, töşte östemnän cilän.

Härkemneñ ber «Min»yı

Här keşeneñ «Min» digän ber bändäse
Çornap algan baş, ayak, kul, küzlären.
Bar telägän närsäse — şul ber «Min»yı,
Eşne şuñga eşli, söyli süzlären...

Şul «Min»yenä kilmi tik hiçnärsä dä,
Barçadan şul «Min»ne artık kürä.
Kaya barsa da, «Min»yı hiç kalmıydır —
Üze berlä beryulı tartıp kerä.

1 İtä tähärri — ezlänä.
2 İstiqbalemnän — kiläçägemnän.
1 Niyäzım — yalınıçım, üteneçem.
2 Möhal — mömkin bulmagan.
3 Mäsgud — bähetle.

«Min» digän dä — ber tiyen añgar barı,
Bulsa patşa, hätta päygambär, Hoda.
Başka vakıtta yakın yörgännäre
«Min» digändä ayrılıp çittä tora.

.är adämneñ tormagı bu dönyada
Bik açık eş: bilgele, şul «Min» öçen,
Dönyada sörsä niçä meñ yıl gomer,
Sarıf itäder «Min» öçen barça köçen.

Bändälär

Yöri törle tarafta törle bändä,
Şaşam anlar hälen min belmägängä.

Küz aldında yörilär arlı-birle,
Karıy anlar, belalmıym, nindi irne.

Ni hällär bar ikän anlar eçendä —
Minem şunlar hälen bel mäk eçemdä.

Alarnıñ da köne tönme minemçä,
Kısılmaganmı alar da yäş kilençä?

Yäki nurlı mikän aylarda tormış;
Bel almıymın: nidän anlar kotırmış!

Minem uy gel şul arnıñ hällärendä:
Kalebendä (1) nider? Ni tellärendä?

Dimen: belsäm şul arnıñ eşlären min,
Häbär alsam şul arnıñ eçlärendin,

Cähännämgä salıp azgın, usalnı,
Biçaralarına birep visalne(2),

Kuyar idem barına çäçkänennän,
Tämen tatsın idelär eşlärennän.

Tiyeşsez eştä yörmäsennär ide:
«Barı minmen väli, min izge!» di-di.

1 Kalebendä — küñelendä.
2 Visal — oçraşu.

Zar

İçmasa, bütän adämnär kiç belä,
Eşlägäçten könozın ber köç belä,

Yata da rähätlänep yoklap kitä —
Tön buyınça bihtıyarän1 yal itä.

Unber-unike säğat tönneñ buyın
Taşlap ütkärä böten kaygı-uyın.

Hur kızınıñ kuynına barganmıni —
Bar tınıçlıknı cıyıp algan «Min»yı.

Yoklıy rähät, barça kaygın taşlıy da,
Tañ atıp betmäy kütärmi başnı da.

Ämma miña yuk rähätlek anda da,
Bu bähetsez baş añar da aldana.

Bar tönemne kaygı-häsrätlär belän
Ütkärämen, kürmiçä rähätlären.

Ällä nindi kaygılı töşlär kürep,
härvakıtta yığlıymın, yörmim kölep.

Tınıçlıklarnı kürmim ber dä kön-tön,
Ayauçı yuk — kiräksä, bar da törten.

Şağıyr tormışı

Hoday bidsä şağıyrgä ber yörer yul,
Tabıp alsa yazar ber närsäne kul,

Telävençä çıga kalsa şiğır dä,—
Game kalmıy şağıyrneñ ber dä, ber dä.

Bula barça ğalämneñ bähtiyärı,
Güyä kergän kuyınga yahşı yarı.

Şulay uk häm añar häsrät tä ciñel,
Uñay yullar belän bik tiz dä kiler.

Ägär tapmıy gaciz bulsa yazarga,
Kolakka hiçni kermäsä bazarda,

Yäki tapkaç yazalmıy bulsa gaciz,
Sugıp kitsä başınnan uynı falic1,—

Bula añgar böten dönya cähännäm,
Bizä küñle avıl, sähra, şähärdän.

Torırga hiç telämi ber minutta,
Bu dönyada yanadır tereläy utta.

«Bügen»

Attı inde tañ da, çıktı dönyaga «bügen»,
Tuğrı täñremneñ koyaşı nurladı cir häm kügen.
Başka könnärdäy kereşte eşkä bügen häm halık:
Säüdägär satmakta mäşgul, tarta yulçı da yögen.

Hiçber adäm yuk — «bügen» dä köndäge eştän kalıp,
Uy-fikersez öydä yatkan. Dönyadan läzzät alıp.
Başka könnärdäy bügen dä här adäm mäşgul şul uk
İske eşne eşlämäktä, tibränep, uyga talıp.

Kiç bulır, häm bu «bügen» bik küpkä barmas, tañ atar,
«İrtägä!» digän bütän ber «bügen» üzen alga atar.
Bu «bügen» härber adämneñ uylarınnan taşlanıp,
Mäñge çıkmaska kitär ul, bik tirän cirgä batar.

Bu «bügen»dä betkän eşlär bu «bügen» berlän betär,
Tagı bezgä kaytmas inde, «bügen» berlän kitär.
Küp «bügen»när ütkärermez bez dä bu «bügen» kebi,
Küp «bügen»när berlän bergä gomremez dä häm ütär.

Bezne dä ber-ber «bügen» üze berlä bergä bervakıt
Ber dä birmäskä alır ul ber kön Alladan satıp.
İhtıyarsız bez kitärmez ber «bügen»gä baş iyep,
Başka kalgannarga aldagı «bügen»närne atıp.

Falic — paraliç.

Su

Min sineñ tın akmagıñnı kürmägemnän könläşäm,
Nindi kaygı saldıñ eçkä gamsez aguıñ berlä sin?

Min sineñ kük tip-tigez tormak ilän kıylsam gomer,
Gomremneñ ber-ber könendä sindäy bulsam min dä ber,

Ni bähetle bändälärdän bulır ide başlarım,
Yahşı bulır ide, şiksez, şulvakıt barışlarım.

Äy kulım!

Äy kulım! Yaz! Tormagıl tik, sız käğazneñ östlären!
Kürnäder nur barmagıñda, bik kileşle tösläreñ!
Baştagı uylar taralsın sin mogıynem 1 arkılı,
Eçtä yatmasın «Çıgamın min!» di torgan eşlärem.

Küñel bizüe

Minem küñlem adämnärdän bötenläy
Bizep betkän. Adämnärdän bütändäy.
Al arnıñ söylägäne, maktaganı
Minem şöbhäle uylarnı betermäy.

Alar nişläsälär dä, tel belän min
Bulam mäğzub 2 — anı häylä beläm min.
Nä çara bar? Alarnıñ küzläre şul *
Çıgarmıylar mine şöbhä-gömandin.

Kaygı

Nişläsäm dä, kaygı kitmi — baştan algan zur urın,
Çönki ul kilgän minem başka bähetlärdän borın.

Ul mine gel baskan inde külne kom baskan kebi,
İhtıyarsız cirgä töşkän şul zalim berlän borın.

Mogıynem — yärdämçem.
'' Mäğzub — açulı.

Çıkmagım da bik yıraktır. «Bulmas ul!» di, uylıy baş,
Şul säbäptän tuktamıydır küzläremnän koyla yäş.

Sabritärgä uylamam da, kön dä bärgäçten kire,
Şaşam inde gel bötenläy. Yığlıymın «ay-vay» di-di.

Bähetle vakıtım

Başımnı ber kısınkı häl kısıp vatkan vakıtlarda,
Eçemnän sızlanıp yangan vakıtlarda min utlarda,

Tabıp forsat, kotılsam ul bäladän, min menä inde
Bähetlemen böten dönya yözennän şul minutlarda.

Böten östemdäge kaygı-häzanımnan bulam azat,
Böten citeşmägän cirlär bula, betkän kitep bar da.

Tabiğatneñ tigezsezlege

Tabiğatneñ tigezsezleklären äytäm köygänemnän,
Kilep kön dä «yalın böten adämnärgä» digänennän.
Küzem bik küp adämnärneñ bähettä yörgänen kürä,
Miña Täñrem boyırgandır şularga baş imägemnän.

Alar kilmi miña ber dä: «İsänmesez, fälän dust?»— dip,
«Fälän abzıy! Ni äytäsez? Miña ber-ber yomış kuş!»—

dip.

Läkin min şul toralmaymın alarday ber täkäbberle(1),
Baram, aylarga yalvaram: «Ni äytäsez, abzıy, huş!»—dip.

Küräm şul tur belän bik küp naçar häm kim

sıyfatlarnı,

Alam üz östemä aylarnıñ östendäge taplarnı.
Häzer ütkän gomerlärem ütep kitte şulay inde,
Fiker citmi: kiläçäktä Hodayım mine yaklarmı?

1 Tekebberle — täkäbberlänep, täkäbberlek belän.

Öylänü

Öyländeñme — sünä küñeldäge kuätle yangan ut,
Kitä gomreñ tözälmäskä küñel sez lekkä yalganıp.

Tämam cansız kala gäüdäñ yanıp süngän yanar tağday;
Ütä gomreñ özelmäslek katı bau belän bağlanıp.

Yanıp torgan küñellär töşä, salkın, küñel bozlı,
Hatasın añlagan şunda, yöräk kısıla, canıñ sızlıy.

Läkin eşlär ütep kitkän buladır inde ul çakta,
Bähet yortı karap kermäkkä yabılgan bula kapka.

Öyländeñme, tereklektän ömid özdem, digen inde,
Üzemne hiçni añlamıy üzem izdem, digen inde.

Şaşam

(Mösecceğ näser *)

Utıram, utıram da şaşam,
Şaşam, ällä nişlim, üzgäräm,
Şulay tiyeşter ul ällä, belmim ber dä,
Özgälän, küñelem, özgälän!

— Ah!

Änä tañ ata!

Atmıy la, koyaş bata!

Ällä ata, ällä bata, küñelem gel aldata.

Çıktı bolıt kotırınıp,
Kuptı buran, çıktı cil,
Faydasızga tik yöri gel,
Ällä kayçan kipte cir.

— Kil monda!
Yöger tiz!

Äy rähmätle bändä!

İkäüläp bergä serlär söyläşik, utırıp çirämgä.

— Kil tizräk!

Tarat bolıtlarnı, yaudır da yañgır!
Yaktılık bar änä! Attır sin anı, ul tañdır.

— Çın tañ ul! Läkin nigäder atmıy,
Atmıydır ul ällä nik,
Karañgılıklarnı taratmıy.

— Äy rähmätle färeştä! Atsın ide ul tañ!
Küktä rähmät yañgırı bar:

Tam, tam!

Milli cırlar

(Ozın köygä)

Aldımızda häzer yuk yaktılık,
Tabalmıymız izge yullarnı,
Tabarmızla şayät tiz yullarnı,
Cırlıy-cırlıy milli cırlarnı.

İñ äüväle başlap keçkenädän,
Başkarırmız soñra zurlarnı;
Ülgänçegä qadär tırışırmız
Balkıtırga koyaş nurların.

Karañgıda kandil ul — milli cır:
Birä yaktı, tuğrı yullarnı;
Milli cırlar bulsa küñellärdä,
Kalmıy hätär algı yullarda.

Cırla, dustkay, moñlı, milli köylär!
Pärdäläre açılsın könnärneñ.
Koyaşları tuğsın ak könnärneñ,
Tuğsın ayı nurlı tönnärneñ.

Mihnätlär

Bik avır könnär bu martnıñ könnäre,
Küp tüzem, küp-küp sabır, küp köç sorıy.
Sikrä kükräk, cen utırgan tähtenä,
Doşmanım kıh-kıh kölä, dustım yılıy.

Äydä, bulsın; kayna, küñlem, yuk süzem,
Yuk süzem, çönki ahırgı mihnätem.
Tizdän şatlık: yäşne kübräk tük, küzem!
Tiz ütär östän karañgı, soñgı tön.

Monda az rizkım minem — küñlem sizä,
Bar kebek çittä, yırakta ber koyaş.
Yäş kilä küzgä ireksez yılga kük,
Añlıymın: ul yäş minem — iñ soñgı yäş.

Min kötäm tizdän koyaş, ak kön kötäm;
Belmim, ällä ul koyaşım — kanlı tap?
Monda küp yörmäm, miña şul bilgele:
Täqdiremne añlamıyça, belmim atap.

Tik ömetlängän bulasıñ şunda ber,
Uylıysıñ könneñ koyaşlı, aylısın.
Bik vakıt inde tuarga bähtemä —
İnde kürdem häsräten dä kaygısın.

Dönya

Kiçä yämle: kölep ay karagan,
Küktä cemeldi yoldız diñgeze.
Yäşel cirgä yatıp kükkä karıym —
Cännät tösle yämle cir yöze.

Ällä närsä söyli yoldızlarım,
Ay da miña nider äytkän kük;
Başın iyep, bağlap ike kulın,
Süzlärenä cavap kötkän kük.

Küktä nindi yämle izge tormış,
Cir yözendä kızıl kan aga.
Nindi eşlär kilep, nilär kitmi
Gomer itkän çakta balaga!..