Öndäge Töş

(Novella)

1.

Bulat kemneñder cilterätep uyatuına kurkınıp sikerep tordı. Küzlären ua-ua tirä-yagına karandı. Bülmädä berkem dä yuk ide. Sataştı, ahrı. Bügen yokısınıñ bötenläy dä räte-çiratı bulmadı... Töne buyı kemnär beländer tartkalaşıp çıktı. Kem ikänen dä belmi, ni öçen ikänen dä häterlämi. Ällä niçä par kul anıñ tüşe buylap bugazına ürmäli... Bulat alarga sukkalap ta karıy, ürelep teşläp almakçı bula... Läkin berni kıla almıy. Çönki bu kullar şäülä kebek: alar bar da, yuk ta...

Bu yuktan tügel. Yoklar aldınnan gına televizordan nindider hätär hälaqät hakında söylädelär. Kaydadır şuşı tirädäge uramnarnıñ bersendä ike maşina bäreleşkän. Ülüçelär bar ikän. Nosilkada häräkätsez, cansız baruçı beräü bigräk nık täesir itte Bulatka. Bu mesken adämneñ yöze bik tä tanış kebek toyıldı aña...

Bulat baştan-ayak yurganın börkänep tüşägenä aumakçı bulgan ide, bülmäneñ işek katındagı poçmagında nindider häräkät şäyläp, tuktap kaldı.

Yuk, bu häräkätneñ iyäse adämi zat tügel ide. Nindider balkış, nur şäüläse ide ul. Räveşe genä keşene häterlätä...

Ni hikmät, Bulat añardan tamçı da kurıkmadı. Tanış bulmagan halät ide bu. Şulay da kurıkmadı. Çönki bu toygı, yakın, gaziz bulıp, anıñ yörägen cılıtıp tora ide...

- Sin kem?

Yarımkarañgı bülmäneñ poçmagın balkıtıp toruçı nur yomgagı bermäl kaltıranıp tordı da Bulatka taban kilä başladı.

- Stop! Şunda gına tor! – Bu yulı Bulat üze dä kaltıranıp kuydı. Uñ kulın alga suzıp, kiñ açılgan uçı belän älege ğalämätne tuktatmakçı buldı. Salmak kına yözep kilüçe nur şäüläse, çınlap ta, bülmä urtasına citügä tuktap kaldı.

- Sin kem? – Bulatnıñ tavışı kaltıranıp çıktı. Ul inde üzeneñ ütä dä serle, sihri ber zat belän oçraşuın añlap algan ide.

- Min... Miña sin kiräk...

İşeteler-işetelmäs kenä zeñgeldäp torgan avaz yöräk türennän häläl cannarnı suırıp çıgarırlık däräcädä serle häm şomlı ide...

- Min? Minem canımnı alırga kildeñme ällä?..

- Yuk, canıñ kiräk tügel... Sineñ üzeñ kiräk...

- Niçek inde?... Min berni dä añlamıym...

- Min üzem can.

- Sin – can?.. Kemneñ canı?

- Sineñ kebek beräüneñ, igezäk parıñnıñ canı... Ul bu minutta tınsız, cansız kileş ülep yata... Hätär hälaqät bezne ayırdı... Miña niçek tä anıñ yanına kaytırga kiräk...

- Bar soñ! Kayt! Yörmä monda keşe kurkıtıp!..

- Kayta almıym şul. Kaytırlık köç-egärem yuk...

- Nu? Şunnan?!

- Şuña da yanıña kildem. Sinnän dä yakınrak keşe yuk... Sineñ cılıñ mine tartıp kiterde...

- Nindi cılı? Nindi can? Nigä - min? Bütän keşe betkänmeni?!

- Sin miña yakın... Min sineñ canıñnıñ kardäşe, igezäge...

- Kardäş? Yuknı söylämä, minem ber tuganım da yuk!

- Bar. Sineñ igezäk tuganıñ bar. Sezneñ cannarıgıznı tugaç ta ayırdılar, şunı beläseñme?

- Ni söyliseñ sin? Nindi tuganım hakında söyliseñ? Yä, şunnan?.. Dävam it! Zinhar!..

Beraz tınıp torgan nur şäüläse tagın zeñeldäp telgä kilde:

- Vakıtı citkäç barısın da belerseñ. Ä häzer miña yärdäm it – üz iyämä - sineñ igezägeñä kaytırga bulış... Äydä, tiz bul! Şuşı mäldä anıñ gomere özelergä tora...

Bulat kürgännärennän-işetkännärennän şaşar hälgä citte. Tämam akıldan yazudan anı ber oçraklı uy gına totıp tora ide: “Küräseñ... töş kürep yata ul... Ä töştä ni bulmas!”

Töş ihtıyarına birelep, ul tiz-tiz genä kiyenä başladı. Kauşavınnan külmäk ciñen taba almıy azaplandı.

Nihayät, nur şäüläse salmak kına yözep, işekkä taban kuzgaldı, annarı, nindider moğciza belän, yabık işek aşa tışkı yakka uk çıgıp kitte...

İşekne sak kına açıp-yabıp, Bulat ta anıñ artınnan iyärde. Siher iyäsen berara yugaltıp torsa da, uramga kilep çıkkaç, anı bik tiz kürep aldı: öy eçendä nurlanıp-balkıp torgan bu säyer küreneş, kömeş tomanga yomarlanıp, küperep kitkän ide...

Bu yulı Bulatnıñ söyläşäse kilmäde. Süz äytkän sayın anıñ üzeneñ dä canı suırılıp çıga başlar kebek toyıldı... Toman şäüläse artınnan iyärep tik bardı. “Yunlegä genä bulsa yarar ide bu oçraşu... Barmas ide dä... Barmasa, tagın da hätärräk buluı mömkin şul...”

Bu şik-şöbhälär tüzärlek bulgan ikän äle. Avır uylar soñrak kilde.

Çınlap ta anıñ igezäk tuganı bulırga mömkin bit. Balalar yortında tärbiyälänep, sabıy kileş ügi atası belän ügi anası kulına kilep kergän ul. Alar inde küptän gür iyäse. Ber ük könnärdä ber-ber artlı tüşäkkä kalıp, tiz genä cıyınıp, soñgı yulga kitep bardılar. Anası, Bulatnı çakırıp kiterep, soñgı sulışında anıñ yätimlege hakında äytep ölgerde.

Bulat bu säyer häbärne baştarak küñelenä yakın alırga telämäde, ahrı. Küñelenä avırlık kitermiçä genä yäşärgä teläde. Ülem yulındagı keşe närsä äytmäs?!.

Menä bit niçek kilep çıktı. Bu bit şul vakıttagı avır tarihnıñ dävamı... Dävamı? Ahırı bulırmı soñ bu dävamnıñ? Nindi bulır ul?

Bulat şunı küñelenä nıklap berketep kuydı: ul bu yulnı ahırına qadär ütärgä tiyeş. Serne çişärgä tiyeş...

Üzen “Can” dip tanıştırgan nur şäüläse artınnan çak-çak kına ölgerä ide ul. Uramnar buylap oçıp, döresräge, agıp bargan bu nur yomgagı çınlap ta bik aşıga ide, ahrı. Änä bit – algarak kitä dä, tonıklana, sürelä başlauga, kinät tuktap kala, Bulatnı kötep ala. Menä hikmät: Bulat yakınayuga ul tagın balkıp kabınıp kitä, nurları belän küzlärne irkäläp tora başlıy.

Bervakıt “Can” digänneñ tüzemlege tökände, ahrı. İskärtep tä tormıyça Bulatnıñ yanına uk kilde dä tänenä, tänenä genä tügel can-bägırenä “kerep kitte”... Äye-äye, bervakıt Bulat üzeneñ balkıp, tirä-yünne yaktırtıp baruın toydı...

Bik säyer ide bu. Hätta kurkınıç!.. Anıñ karavı, baru ciñeläyde. Ul häzer üzeneñ tänen toymıy da, ayakları cirgä tiyär-timäs kilä, güyä ul beryulı atlap ta, oçıp ta bara...

Öç katlı hastahanäneñ timer kapkasın açıp kergäç, tege nur yomgagı Bulattan kabat ayırılıp, suırılıp çıktı. Çıktı da, kiñ işegaldında Bulatnıñ yalgızın kaldırıp, ikençe kattagı yarımaçık täräzägä atılıp-bärelep kerep kitte...

Ul arada tonık kına yaktılık börkep toruçı täräzä balkıp-yaktırıp kitte. Bu yaktılıknı bülmä eçendä yögereşep yörgän keşe şäüläläre genä arkılı-torkılı telep ütä ide...

Bulat nişlärgä dä belmäde. Küñelendä bayagı şomlı uylar sürelep tä betmägän bit äle. Alarga tagın ğalämät hällär östälde...

Läkin bu ğalämät hällär, iläs-miläs şiklär, şöbhälär genä anıñ yöräk türendä uyanıp-tuıp kilüçe dönyavi hislärne basa almıy ide inde.

...Tönge avır toygılardan, serle-şaukımlı säyähättän arına başlagan Bulat, kırt borılıp, kaytu yulına töşte. Anıñ küñelendäge üzgäreşne genä kötkän diyärseñ, kaydadır yırakta - şähär artındagı şämähä kük yözendä - cäyge tañnıñ tıynak nurları sibeleşä başlagan ide inde.

2.

Uyanıp küzlären açkan Bulatnı täräzädän ürelep karap torgan nurlı koyaş karşı aldı.

“Tagın nurlar! Tagın siher! Tagın!..” – Bulat, tämam şaşar däräcägä citep, yurganına börkände. Läkin, börkänep yatkan kileş, şunduk is-akılına kilde: “Yuk, monısı töş bulırga tiyeş tügel... Bayagı säyer hällär töştä kaldı lasa. Häzer ul çınlap ta uyandı, anı çıp-çın koyaş karşıladı, koyaş belän bergä yaktı kön, yaktı tormış, yaktı ömetlär karşıladı...”

Bulat, nihayät, barısı da äybät bulasına üzen tämam ışandırıp, sikerep tordı, aşıgıp täräzä karşına kilde...

Uramda çın tormış kaynıy ide. Yal köne buluga da karamastan, keşelär kayadır aşıga, maşinalar kayadır çaba... Kiçä bulgan hälaqät urını gına karayıp, taplanıp tora. Yul çitenä çıgarıp kuyılgan cimerek maşina isä bu dönyanıñ tormış rähätennän häm yäşäü bähetennän genä tormavı hakında iskärtep tora kebek...

Bulatnıñ häterendä tönge vakıygalar kabat yañardı. Töş hälläre genä bulsa da, tönlä kiçergännärennän aña bik avır ide. Şuña küräme, irtänge koyaşnı kürep söyengän küñele bik tiz yabılıp ölgerde, kabat şomlı uy-toygılarga tardı...

“Çınlap ta şulay bulsa? Anıñ igezäge bulsa? Ul hälaqätkä oçrasa? Tönge kunak – şul igezägeneñ häläl canı bulsa?”

Berazdan Bulat şarkıldap kölep cibärde. Çittän küzätep torgan beräü bulsa, ul anı akıldan şaşkan dip uylar ide, mögayın... Ä bit çınlap ta tile-mile toygılar kiçerä ide ul bu minutta. Küñeleneñ kaysı töşe beländer Bulatnıñ bik tä ışanası kilä ide tönge säyer hällärgä. Çönki anıñ tuganlı, kardäşle bulası kilä ide. Kayçandır ülem tüşägendä yatkan anasınıñ serle süzlärenä bik tä ışanası kilä ide. “Balam... Sineñ tuganıñ – igezägeñ bar... Üz atañ-anañ yuk inde, ä kardäşeñ isän... Tap sin anı, tabıp kuan, bähetle bul... Ä bezne zinhar öçen kiçer, küñeleñne, hätereñne räncetkän bulsak – kiçer... Kiçer...” – digän ide ul çakta gaziz änkäse.

Äle dä häterendä: tau qadärle yortta Bulat yapa-yalgızı kaldı. Ukuların tämamlap, yaratkan eşenä kerde. Oşatıp yörgän kızları bulsa da, yörägenä par bulırday söygän keşesen tabalmadı äle ul. Gel ber toygı belän yäşäde soñgı vakıtta. Olı hiskä, mähäbbätkä qadär nindider bik möhim can eşen tögälläp kuyası, nindider küñel gamennän kotılası, yazmış yulın açıklıysı bar kebek ide. Şul säyer toygı tormışta çınlap yäşäp kitärgä irek birmi tordı, ahrı...

Bu toygı – şuşı kardäşlek hiseme ällä? Anıñ igezäk tuganı bulıp, bälki ul şuşı minutta Bulatnıñ yärdämenä mohtacdır? Tönge töş, andagı can balkışı – şuña ilahi ber işaräder?

Bulat täväkkälläde. Töşendä yörep ütkän säfärenä kabat çıgarga buldı. Bu yulı tulısınça üzeneñ küñelenä tayandı. Ä küñele çınlap ta kayadır aşkına, ımsına ide anıñ...

Kiçä hälaqät bulgan yul çatınnan aşıgıp kına uzıp kitte ul. Tanış uramnar buylap bara-bara, adım sayın kurkınıp uylandı: “Ä bit ul bu urınnan çınlap ta uzgan ide! Menä bu çattan da... Bu tıkrıktan da... Menä gacäp...”

Yul ahırındagı tanış yort ta, kiñ işegaldı da şulkadär tanış bulıp toyıldı Bulatka, ul, hätta, kerergäme-yukmı digän kebek, kapka töbendä şaktıy vakıt uylanıp, taptanıp tordı... Kart çagannar artına poskan hastahanä avırtudan bögärlänep yatkan olpat zatnı häterlätä ide... Änä ul tönge sihri urın – can şäüläse suırılıp kerep kitkän täräzä... Bügen ul kiñ itep açıp kuyılgan – cäyge saf hava mul itep kerep torsın digännärder inde...

Hastahanä işegen açıp kergändä yöräge kısılıp kuysa da, Bulat bu mäldä üze öçen bik möhim ber närsäne häl itkän ide inde: bügen barısın da açıklap beterergä tiyeş ul!

Eçke yakta anı karşı aluçı bulmadı. Şul uk vakıtta kuıp çıgaruçı da kürenmäde... Bulat,üzeneñ küñel toyımına ışanıp, yarımkarañgı koridor buyınça kitte, öskä alıp menä torgan baskıçnı tabıp, ikençe katka kütärelde, annarı, kırt borıldı da bayagı açık täräzägä çıga torgan palataga barıp kerde...

Barıp kerde dä yıgılıp kitä yazdı. Tür karavatta - törledän-törle şeşälär elengän korılmalar arasında Bulat üze yata ide! Şunısı gına – kön sayın közgedä kürä torgan yöze yabıgıp, agarıp kitkän. Güyä ul nindider siher yärdämendä bötenläy başka dönyaga küçkän, başka törle yazmışka duçar bulgan... Ä menä avırunıñ baş oçındagı yaktılıknı – ilahi kömeş balkışnı - şunduk tanıp aldı Bulat. Nur yomgagı da anı tanıganday buldı – kalkınıp, dulkınlanıp kuydı...

Ber börtek küzänägen dä kuzgata almıyça tınsız-häräkätsez yatuçı bu avıru bändäneñ ni öçen Bulatka ohşavın Bulat üze dä, qaderle ukuçılarım, sez dä bik yahşı añlap algandır inde. Kardäş cannar üzläre genä kalırga tiyeş mizgellär bula, şulaymı? Bu şul mizgel. Äydägez bolay itik: şuşı tön eçendä bezgä şaktıy yakınayıp kitkän kardäş cannarnıñ üzlären genä kaldırıyk ta Hoday Täğalädän, anıñ aşa Yazmış häzrätlärennän alar öçen imin, matur tormış, saulık-sälamätlek, bähetle gomerlär telik!

5 aprel, 2010 yıl.

OÇRAŞU
(Hikäyä)

Alar Kukmara poyızdında oçraştılar. Kötmägändä häm bik säyer buldı bu oçraşu. Kaysıdır tuktalışta vagonga şaulap ber törkem militsiyä keşese kilep kerde. Berniçäse avtomat totkan. Yözläre citdi. Här keşene berämtekläp, centekläp karap baralar. Alar çıgıp kitügä vagon eçendä: “Beräü törmädän kaçkan, şunı ezlilär”, digän süz taraldı. Sälimäneñ urını täräzä yanında ide. Ul utırgıçnıñ urta turınarak, yänäşäsendä oyıp utırgan tatar apasına tabarak küçte. Äyterseñ, tege kaçkın bändä menä häzer täräzädän kilep keräçäk...

Täräzädän kermäde şul, işektän kerde. Kerde dä, vagon urtasınarak ütep, Sälimälär eskämiyäsendäge buş urınga kilep tä utırdı...

Älbättä inde, Sälimä anıñ kaçkın ikänlegen belmäde. Sälämä genä kiyengän, büregen küzlärenä ük töşerep kigän bu yegettän säyersende säyersenüen, ämma ul qadär şiklänmäde. Tegese, kilep utıru belän, täräzä yanına borılıp, buy-buy kar yatkan közge kırlarga karap bara başladı. Sälimäneñ dä üz game, üz uyları...

Menä öç yıl inde Kazanda yäşi ul. Eşli. Atna sayın avılına kaytıp yöri. Bik sagına Sälimä üz avılların. Böten canı-täne belän, küñele belän, yäşäeşe häm yazmışı belän avıl kızı ul. Şähärgä çıgıp kitüe dä säyer buldı. Mäñge kitmäs ide, billähi!

Berdänber könne anı änise belän äbise İlsur isemle avıl yegetenä dimläp, yäräşterep kuydılar. Näsele yahşı, tormışı nık, tärtibe äybät, didelär. Ä bit Sälimäneñ üz yegete bar. Nail. Balta ostası. Kürşe avıllarda öy salıp yöri. Yarlı da tügel, garip-goraba da tügel. İhlas. Küñelçän. Tik... Sälimäneñ äniläre anı yaratmadılar. “Şabaşniktan nindi rät çıksın, — didelär. — Şiğır çıgarıp, cırlap, garmunda uynap yörgän bula, ciñel akıllılanıp”, — didelär. Eçkän çagın da kürgännär.

Läkin Sälimä Nailneñ nindi ikänen bik yahşı belä. Hıyalıyrak bulsa da, töple yeget ul, itäğatle, igelekle can. Tugrı. Ä Sälimä öçen bu — iñ möhime. Tugrılık. Ahrı çiktä, keşe şuşı sıyfatına karap bäyälänä bit...

İh, bergä yäşärgä nasıyp bulmadı şul. Äle dä häterendä — İlsurdan yauçılar kilä başladı. Bulaçak koda-kodagıylar kunak aşları belän dä almaştılar...

Sälimädän genä soragan keşe yuk. Yegerme dürt yäş tä bulsın di. Läkin dönya betmägän bit äle. Tormış tögällänmägän. Utırıp kala digäç tä... Yarıy la söyeşep yörgän yegete bulmasa! Ul inde tögäl belä: Naildän başka berkemgä dä kiyäügä çıkmayaçak. Äle ul kaysıdır avılda öy citkezä, kaytkaç, nıklap söyläşäse bulır... Yabışıp bulsa da çıgaçak aña Sälimä. Kaytsın gına äle...

Nail kaytmadı da kaytmadı. Sälimä kötte dä kötte. Aptıragaç, Nailneñ änise yanına — Mäftuha äbigä kitte. Läkin küñelen tınıçlandırırday ber genä süz dä işetmäde ul ana keşedän. Şul uk könne, küñele töşep, aptırap kaytıp kerde dä, tiz-tiz genä cıyınıp, yulga çıgıp kitte. Hodayga şöker, diplomı bar, eşkä yatışlı kulı bar... Keşe arasında yugalıp kalmadı, tormışınıñ här mizgelennän täm tabıp yäşäp kitte.

Nailne barıber onıta almadı, anı uramdagı här keşedän ezläde, Kukmaraga kaytkanda, vagonga da: “Oçramasmı, oçramasmı?” — dip kerä torgan buldı. Avılga yış kaytıp yörüe dä yäşlek mähäbbäten — Nailen ezläp yörü tügel mikän äle?

...Şulvakıt vagonnıñ argı başında canlılık sizemlände. İşeklärne ike yakka kayırıp, ber törkem militsiyä kilep kerde. Vagon eçendäge halık, därräü kalkınıp, şul yakka borılıp karadı. Sälimä yanında utırgan yeget tä başın suzıp aldı. Annarı, kisken itep urınına utırdı da, şım buldı, annarı başın bişmäteneñ yakasına yäşerergä kereşte...

Sälimä gacäplängännän gacäplänä bardı: nindider tanış çalımnar bar bu keşedä. Ul, başın suzıp, ürelebräk karamakçı bulgan ide, tege säyer keşe kisken genä äytep kuydı:

— Tik kenä utırıgız! — Annarı, tavışın yomşartıp, östäde: — Zinhar...

Tuktale... Tanış bit bu tavış! Tanış kına tügel, qaderle, gaziz...

— Zinhar, yäşeregez mine... Min törmädän kaçtım. Läkin minem ber gayıbem dä yuk... Yäşeregez...

Şulay dide dä, tege Hoda bändäse Sälimäneñ kulbaşına başın salıp, yözen buşatınıñ yakası belän törep, tomalap kuydı.

Kem bu? Nindi can? Bik tä tanış bit bu... Ä?

— Nail?..

— Sälimä?..

— Sinme bu?...

— Min, ä sin?

— Min... Nail!

— Ts-s-s!.. Tik utır, yäme, Sälimä! Kıymşanma! Uzıp kitsennär başta...

Sälimä, Nail yanınarak sıyınıp, anıñ salkın mañgayına kaynar yözen teräp, pışıldap kına söyläşä başladı.

— Nail... Çınlap ta sinme bu?

— Min bu, min... Törmädän kaçtım... Änä bit ezlilär...

— Nik kaçtıñ? Ul törmä digännärenä nik kerdeñ?

— Üzem teläp kermädem, Sälimä. Köçläp utırttılar...

— Niçek inde?

— Ts-s-s! Däşmä... Bäğır kisägem...

Tikşerüçelär ber-bersenä sıyınışıp utırgan bu parga älläni iğtibar itmädelär, arı kittelär. Sälimä haman tüzemsezlände, bertuktausız soraştı:

— Nail... Sin keşe tügel ikän!.. Şulay kinät yukka çıgalarmıni?

— Sine, kiyäügä kitä, didelär bit...

— Şunnan törmägän barıp kerdeñme?

— Yuk äle... Beraz şabaşniklar belän yördem. Annarı... Annarı iñ hätäre başlandı. Mine kol itep sattılar...

— Kol itep?...

— Äye, eşkä... Etlär belän saklıylar ide... Bu ildä nilär genä yuk, Sälimä?!.

— Şunnan, şunnar?

— Şunnan şul. Yartı yıl cäfa çikkäç, ber cay turı kiterep, kaçtım. Kaçkanda bersen dömekterdem. Turı militsiyägä bardım. Şul buldı: miña “üterüçe” iseme taktılar. Soñ gına beldem — militsiyäse, mafiyäse bergä ikän... Altı yıl berdelär, öç yılın utırdım inde... Totılsam, ul öç yılnı kabat östäyäçäklär...

— Nail, törmädän nigä kaçtıñ? Nigä?.. Räncettelärme? Kıynadılarmı? Avır buldımı?

— Yuk, mine sındıra almadılar. Kıynaudan, tänem, izelep, çüpräkkä kalganda da, ruhım nık ide, canım isän ide minem. Canımnı saklap kala aldım min, Sälimä. Ä canımda sin ideñ...

— Nail, yılatasıñ bit...

— Nigä kaçtımmı? Sin dip kaçtım. Sine, üzeñ genä yäşi, didelär. Kiyäügä çıguıñ hakında süz yalgan bulgan. Söyläşäse kilde. Şuña kaçtım da... Menä — oçraştık ta... Äle dä ışanıp citä almıym...

— Tile sin, Nail...

— Sin tile tügelme? Şul gomer kiyäügä çıkmıy yörilär dime?

— Yarattım bit min sine, köttem... Şuña çıkmadım da...

— Tagın da kötärseñme, Sälimä? Kötsäñ, törmägä kabat keräm. Kötmäsäñ...

— Kötäm-kötäm, Nail bäğrem! Cankisägem minem!

— Rähmät, söyeklem... Sin mine tormışka kaytardıñ... Min häzer tınıç...

— Bar, kayt törmäñä. Tüz! Avır bulsa da tüz! Minem öçen tüz! Üzeñ öçen, urtak bähetebez öçen tüz! Zinhar, tüz, ütenep sorıym...

— Tagın öç yıl östäsälär dä kötärseñme?

— Tagın altı yılmı?.. Kötäm... Nail...

İke can, ike yöräk, ber-bersenä sıyınışıp, tınıp kaldılar. İkese dä mıştım gına yılıylar. Küñellärendäge avır, kaygılı moñ şulay yäş bulıp erep çıga ide bu minutta... Ul äle altı yıl eriyäçäk ide. Mäñgelekkä torırlık altı yıl...

Menä Nail, sak kına kuzgalıp, başın kütärde, Sälimäseneñ küzlärenä yotlıgıp karap tordı, ürelep, anıñ mähäbbätkä tulışkan alsu irennärennän übep aldı. Avır eş eşläp söyälgä katkan kulların Sälimäneñ yomşak, nazlı uçlarınnan almıyça gına torıp bastı. Annarı, kisken genä borıldı da, yögerä-atlıy, tambur işegenä taban kitte. Sälimä kakkan kazık kebek utırıp kaldı, hätta Nail kitkän yakka borılıp ta karamadı. Äle yarıy karamadı! Karasa, tambur işege artında torgan militsionerlarnıñ, därräü kuzgalıp, avtomat tütäläre rezina tayakları belän Nail östenä yabırıluların kürer ide. Kürer ide dä akılınnan yazar ide...

16 sentyabr, 2002 yıl.

Click or select a word or words to search the definition