Minem Sezgä Soravım Bar

Hikäyä
Vakıt-vakıt radio yäki televideniyeneñ, çakırtıp alıp, turıdan-turı mine, deputat-fälän bulmasam da, efirga çıgara torgan ğadätläre bar, rähmät töşkere. Barı ber genä närsä sorala — bilgelängän säğatenä kiçekmi-soñlamıy barıp citärgä kiräk. Ä ışanıçların aklamıyça yaramıy.
Bu yulı “Kazan radiosı” kiçke säğat bişkä däşte. Işandırdım häm bilgelängän könne, tögäl vakıtına barıp citim dip, şaktıy aldan yulga çıktım. Fevral başlarınıñ salkınlık belän söyäklärgä suıgın ütkäzep kenä tantana itkän çakları. Mondıy könnärdä şähär transportı da “öşi”, yullar avırlaşa. Ä miña kaygırası tügel, barası cirem monda gına, tramvayda öç kenä tuktalış, vakıtım isä — kaya kuyıp beterergä belmäslek. İrtäräk barıp kerep, curnalistları belän dönya hällären dä söyläşkäläp alırbız. Bireläse sorauların da küñeldän kiçerep, cavaplarnı töpleräk itep äzerläp kuyarmın! Kıskası, irtä kuzgaluım bik yahşı, bik tä uñayga kiler, Allahı boyırsa!
Kesämnän adresları yazılgan käğazne alıp karadım. “Troya urmanı” digän säyer ber urında ikän. Telefonnan däşkän vakıtlarında bu “Kazan radiosı”n niçek ciñel genä tabarga mömkinlek hakında öyrätkäläp tä kuygannar ide. “Veterinar akademiyä” tuktalışında töşep kalası da, 15 nçe hastahanä yagına barası gına. Häyer, alarnıñ kızıl utlar elenep yugarıga suzılgan radio antennaları yıraktan uk moñayıp kürenep tora. Adaşıp yörise tügel, barası da keräse!
Tramvaylar ber-ber artlı yögerep kenä toralar. İnde barıp ta cittem, uramın da taptım, binasın da. İşek sakçısına adresnı äyttem. Ul:
— Äye, näq şuşı bina, şuşı yort!— dide.
— Miña “Kazan radiosı” kiräk ide,— dim.
— Keregez, änä tege işekkä barıgız!— dide.
Kerdem häm:
— Çakırgan idegez, kildem!— didem.
— Ä, äye, sezne tanıybız... Sez bit şul keşe,— didelär, isememne, hätta familiyämne atap.
— Äye, näq üze! — min äytäm.
— Kemne ezli idegez?
Alardan bu soraunı kötmägänlegem säbäple aptırap uk kaldım. Berazdan soñ gına añga kilep:
— Çakırgan idegez tügelme? — dim.
— Kaya?
— Radioga!
— Nindi?
— “Kazan radiosı”na!
Bu yulı inde alar üzläre tämam aptıraşta kaldılar, üzara karaşıp ta kuydılar.
— Säğat tögäl bişkä, yağni uncide dä nül-nülgä, turıdan-turı efirga!..— dip tezep kitäm.
— Alay-y-y!..— dilär bolar, mine tagın da şikkä salıp.
— Närsä buldı?
Berazdan soñ gına cavap birälär:
— Bu bit “Kazan radiosı” tügel!
Min ürtälep kuyam:
— Niçek “Kazan radiosı” tügel? Adresıgıznı birdelär, şaltıratıp. Menä ul! “Troya urmanı”, şulaymı? Yegerme tugızınçı yort, şulaymı?
— Äye, näq üze!— dip cavap birdelär miña, tagın da üzara karaşıp alıp.— Ämma monda bernindi dä andıy radio yuk!
“Keşegä ışanu ğadätemne belep, ällä inde şayarttılarmı ikän?”
Minem aptırap kaluımnı kürep, alar da borçıluga bireldelär. Bu biçaraga niçeklär yärdäm itik ikän diyäräk uyga kaldılar. Ä min haman üzemä kiräkne zinharlana tordım:
— Soñga kalıp mataşam ikän inde. Säğat bişkä digännär ide. Tulıp ta kilä.
Şunda, alarnıñ urtasında öçençe keşe bularak, pult töymälärenä baskalap utırgan hanım, telgä kilep, kürşesenä ber-ike süz belän ämer itte dä, minnän:
— Bälki telefonnarı bardır. Niçek anda? Äytegez äle!— dip soragaç:
— Äye, menä ul!— dip, kulımdagı käğaz kisägen aña tottırdım.
— Şaltıratıgız! — dide hanım, tumboçka östendäge telefon apparatına kürsätep.
Tiz-tiz genä nomerlarnı cıydım. Kolakka telefonnan tanış tavış işetelde:
— Bez sezne kötäbez... Kayda yörisez?— dide.
— Sez äytkän adres buyınça kildem. Üzegezne taba gına almadım.
— Ä-ä, sez translyatsiyä üzägendä inde alaysa. Bez dä monda gına, ämma tramvayga qadär kire kilep, yortlar arasınnan kerüçe yuldan kitäsez dä, garaclar yanınnan ütkäç... beraz äyläneçräk bulır... näq “Kazan radiosı”na kilep çıgasız!— dide ul, hörmätle curnalist Mörşidä hanım.
Min tizräk şunda aşıktım. Saubullaşıp çıgıp kitkänemdä biş küz belän ozata kalgan pult artı hezmätkärlärenä rähmätemne kat-kat citkerdem. Alar bu yulı minem öçen söyenä idelär bulırga kiräk, yözlärendä yagımlı yılmayu yaktırdı.
Kışkı suık koçaklap karşı alsa da, esselegemne yotmadı. Aşıga-aşıga atlıy birdem. Vakıt tämam kısanlanıp bara ide. Yul çatı sayın soraştırıp, döres kilä-kilmävemne beleşä-beleşä atlıy yögerdem.
— Ä-ä, sez bit Fälän Fäläneç dip tanıp, kul birep, häl soraşuları kabatlana tordı.
— Zinhar öçen... Aşıga idem, gafu itegez!— dip, näümizlektä kaldıra baruım ul yul kürsätüçeläremä oşamaganlıgın añlasam da, başka çaram yuk ide.
“Kazan radiosı” kırık tıkrık artında uk ikän. Ämma zatlı, matur binada bulıp çıktı. Kilep kersäm, tanılgan curnalist Mäğsüm Gäräyev, Aznakayga säyähätennän kaytkan cirennän genä kilep citkän dä, soñgı könnärdä kürgän-belgän hällären, toygı-kiçereşlären mondagı hezmätkärlär belän urtaklaşıp utıra.
— Min kiç buyı üzem genä söylärgä niyät itkän idem. Sezne çakırıp yalgış eşlägännär,— dip karşı aldı ul mine.
Önsez ük kaldım. Şuşı kileş kenä çıgıp kitsäm, belmim inde, ällä niçek bulır sıman toyıldı.

Fevral-aprel, 2001.