Kızıl Romaşka

İrtänge tañ nurınnan
Uyandı romaşkalar.
Elmayıp, häl soraşıp,
Küzgä-küz karaştılar.

Nazladı cil alarnı
Tibrätep ak çukların,
Tañ sipte öslärenä
Huş isle saf çıkların.

Çäçkälär, käyeflänep,
Cay gına selkendelär.
Häm kinät şunda gacäp
Ber yaña häl kürdelär.

Erak tügel moñayıp
Utıra romaşka kızı,
Tik çukları ak tügel,
Kan şikelle kıp-kızıl.

Romaşkalar bar da ak,
Ayırılmıy ber-berennän;
Niçek bolay berüze
Ul kızıldan kiyengän?

Äyttelär: «Sin, señelkäy,
Nik üzgärdeñ? Nişlädeñ?
Nigä kızıl çuklarıñ?
Nidän alsu tösläreñ?»

Äytte kızıl romaşka:
«Tönlä minem yanıma
Yatıp batır sugışçı
Attı doşmannarına.

Ul berüze sugıştı
Unbiş ukçıga karşı;
Çigenmäde, tik tañda
Yaralandı kulbaşı.

Anıñ batır al kanı
Tamdı minem çuklarga.
Minem kızıl külmägem
Bik ohşadı Çulpanga.

Eget kitte, min kaldım
Kanın saklap çugımda,
Kön dä anı sagınıp
Balkıym min tañ nurında».