Kulyaulık

(hikäyä)
Gamil öyenä atılıp kaytıp kerde. Bügen ul Näfisälärneñ kapka ti¬räsen berniçä märtäbä urasa da, kıznı oçrata almadı. Ä anıñ Näfi¬säne sıñar küze belän bulsa da küräse kilgän ide. Äle kiçä genä çiş¬mä buyında küzgä-küz oçraşkan bulsalar da, söyläşergä süz taba almıyça, beraz tın to¬rıp, kıznıñ kıyınsınıp kına: “Min kaytıym. Änilär yugaltkandır,” – diyüen, Gamilneñ: “Äydä, äz genä tor inde,” – dip äytüen, Näfisäneñ, kıyar-kıymas: “Yarıy, alaysa,” – dip däşüen ber-berse bik abaylap beterä almasalar da, yeget inde söygänen sa¬gınıp ölgergän ide... Yaratu digännäre şul bula mikän, Hodayım?.. Uyda gel Näfisäneñ suräte. Anıñ çem-kara küzläre, başkortlık çalım¬narın kalku gäüdälände¬rep torgan ozın kara çäçläre, serle kölüläre, ällä nindi hıyal taula¬rına iltђ torgan karaşla¬rı... Gamilneñ küñelenä söyü koşı oya korgan da, yegetneñ canın Näfisäneke belän bäylägän, diyärseñ...

...Gamil, şkaf işegen açıp, kız büläk itkän kulyaulıknı ezläde. Tege lälä çäçäge töşkänen... Tuktale, ul anıñ yaña gına yuıp, ber sırın da kaldırmıyça ütükläp elep kuyılgan ak külmäge¬neñ tüş kesäsendä ide bit. Kaya soñ äle ul?..

Külmäk kesäse buş ide... Niçek inde?!. Kiçä üz kulları belän salıp kuymasa, ber häl ide. Şun¬dıy qaderle, hätta üzeneñ canınnan da kıymmäträk kulyaulıknıñ yuga¬luı mömkinme soñ?..

Gamil şkafnıñ astın-öskä kiterde. Taba alma¬gaç, şaşkan keşe kebek, yortnıñ ber başınnan ikençesenä yörenergä totındı. Ä kulyaulık yuk. Sandık, karavat, tumboçka, kitap kiş¬täse... Aktardı da aktar¬dı. Aptıragaç, apası Galiyägä:

– Sin aldıñmı minem kulyaulıknı?.. Kaya kuy¬dıñ?.. Bir!.. – dip kıçkırırga totındı.

Galiyäneñ:

– Min kayan belim? – diyüenä karamıyça, yeget kotırgan ätäç kebek pır tuzdı, ber gönahsız apa¬sınıñ tegü maşinasına qadär idängä atıp bär¬de. Ä kulyaulık täki ki¬lep çıkmadı.

Gamilneñ güyä yörägen urlagannar, äyterseñ lä, canınıñ ber zur öleşen kisep algannar... Anıñ başı äylände, añgıra¬ep kitte, kayan kararga, kaya barıp bärelergä belmäde, küñele mölde¬rämä tuldı...

Eget tüzmäde – tış¬ka çıgıp, lapas tübä¬senä mende dä, bik ozak üksep-üksep yıladı da yıladı. “Niçek inde?! Kiçä genä üz kullarım be¬län külmäk kesämä salıp kuydım bit,” – dide ul. Şundıy qaderle büläk, söygäne birgän iñ berençe kulyaulık...

...El yarımnan Gamil belän Näfisä matur gına tormış korıp cibärdelär. Berençe kızları da dönyaga avaz saldı.

Berkönne Näfisä kürşeläre Häyät apalarga kerde. Anıñ kızı Gamil¬lär tuyınıñ ikençe könen¬dä ük avıldan kitep bar¬dı. Kaladamı şunda, kay¬dadır eşläp yöri ikän, dip söylilär ide. Häyät apalar bal koya torgan agaç kismäkne kürşelärennän ber yıl elek ük alsalar da, kire kertmädelär. Näfisäneñ şunıñ artınnan kereşe ide.

Şul çak Gamilneñ hatını agaç kismäkkä kı¬stırılgan böke astında nindider sargayıp betkän ber çüpräk kürde. Bu lalä çäçäge çigelgän kulyaulık ide.

Click or select a word or words to search the definition