Küke Falı

Hikäyä

Ul yılnı avılga cäyneñ iñ matur vakıtında, iyünneñ ikençe yartısında uk kaytırga nasıyp buldı. Könnär şundıy da rähät häm matur tora idelär. Äle peçängä töşärgä irtäräk. Avıl kırlarında, yäşelçä bakçalarında eşlärneñ berazga betebräk torgan çorı. Halık tınıç yalda. Kiçlären uramnıñ äle ber başında, äle ikençe oçında yä garmun-talyan moñı kuzgala, yäki berär yäş yöräk kıçkırtıp magnitofon-radio işene yalgap kuya. Cır agıla, köy. Alar belän bergä sagış yäisä därt küñelgä yogıp kala.

Düsem avılı gacäyep matur tauları, tugay häm çişmä-ineşläre, ärämälek häm yäşel tiräkläre bişegendä könneñ tatlı imçägennän tamgan läzzät belän yäşi. Minzälä ineşeneñ aryagındagı, taularga menep kitkän Läşäütamak avılınıñ här selkengän çiläge, kirtä başına mengän ätäçe, vakıtsız adaşıp avaz salgan käcäse-sarıgı, uramnarına bolınnan munçagın özep kilep mengän bozaularınıñ mögerdäşüe, keşeläreneñ üzara vakıtlı-vakıtsız avaz salışıp söyläşüläre belän genä bu ilahi dönyada da adäm balalarınıñ, alar belän bergä terlek häm koşlarınıñ, tabak häm savıtlarınıñ yäşäülären iskä töşerä. Ä Düsem, tabigate alarnıkı kebek şır yalangaç bulmaganlıktan, küz rähätendä genä tügel, can säğadäten dä tabıp, sabıy bala sıman gamsez hälendä hätta köndezlären dä yoklıydır sıman. Monda avaz salıp endäşü tügel, keşelär kolaktan uzıp isänläşergä dä kıyınsınalar. Güyäki şulay ilahi tınlıknı, sandugaçlarnıñ tiräklärdä şaşınıp sayravın, kükelärneñ şau agaçlarnı tibrätep kıçkıruların bozasıları, şuşı cännät koşların kurkıtasıları kilmi.

— Nindi rähät vakıtlar!— dide änkäy.— Küklärdän niğmät tama.

Ul şunda keçkenä, matur, yomşak uçların alga suzdı. Menä alarga şul niğmättän ber orlık iñär dä, änkäy anı miña da kürsäter sıman ide. Ä annarı avızına kabar anı. Şundıy da tämle bulır!

Min, tugayga töşep, vak-töyäk çıbık-çabıklar cıyıp, uçak tergezgän, şunda şaşlık kızdıram digän niyätemdä idem. Soñgı yıllarda bu räveşle täğamlänü hämmä keşeneñ diyärlek ğadätenä äverelep kitte. Şähärdän kunakka kaytalar da, su buyında yäki bolında, uçak yagıp, tabiğat koçagında it kızdırıp, şunı kapkalap, ğailäläre, tugannarı, dusları belän yal itälär bezdä halık. Başkalar şulay eşlägäç, minem änkäy genä üz balasınıñ niyätenä karşı kilä dimeni inde? Öydä mul rizıkları östälen tutırıp, tämam sıgıp torsalar da, yäşlärneñ tabiğat koçagın üz itülären huplıy idelärme analar? Ällä monı da yal itüneñ ber şartı dip uyladılarmı — belmim. Ämma tatarda borıngıdan säyramga çıgu digän ğadät bulgan. Minem dä uçagım şul säyramga çıgudan bezneñ könnärgäçä kilep citkän yäki soñgı yıllarda gına yañara başlagan cirsü ideme — äytä almıym. Täğaen gına şunı beläm: tugayda uçak yagıp, it kızdırıp yal itü şundıy da rähät häm küñelle ğadätlärdän ide.

Uñımda-sulımda özelep-özelep sandugaçlar sayrıy, arırak käkkük kıçkıra. Anı ikençeseneñ avazları alıştıra. Artta, älege dä bayagı tauga menep baruçı ilämsez Läşäütamak avılı, onıtılıp kitep, üz tormışı belän şaulaşa, türdä, Minzälä ineşeneñ bu yagındagı minem Düsem avılında, kemder tagın talyan moñı belän cır suza, balalarım, hatınım, tugaydan bolınga kütärelep, çäçäklär cıyıp yörilär. Änkäy, kullarına kuzgalaklar tabıp algan, bire taba kilä. Dönyam — tügäräk, oyam — cılı, bähetle. Kükelär tına belmi kükeldilär, güyäki närsäne bulsa da minnän sanattırasıları kilä. Mäsälän, kesädäge akçamnı, kiläse-kitäse baylıklarnı, gomerne, äyeme?

Berük «äye» dip kileşä kürmägez, kesäsendäge akçanı berkem dä kükedän sanatmıy. Ä menä alda bulaçak gomerne? Anısın beläseñ kilsä, kükedän sorau falı bar halıkta. Ällä soñ täväkkäl itärgäme? Yukka kıçkırgançı, sanasın äydä! Änä bit, tuktagannarı yuk, bersen ikençese alıştırıp kına toralar: «Käk-kü, käk-kük, käk-kü, käk-kük!» Sorıymmı ällä?

Yuk! Soramıym! Hoday küpme birgän, şul inde bezgä. Anısın da kükedän sanatıp torırga dimeni? Annarı, kayan belsen di ul? Küke — färeştä tügel. Allahınıñ Täqdirlär kitabın ukıy almıy, häyer, ukıy da belmi!

Şunda isemä töşte: ubır, şaytan yalçısı, urmanda «käk-kü» dip kıçkıra-kıçkıra, keşelärne üz artınnan iyärtep kitep adaştıra ikän, imeş. Bervakıt şulay urman buyında kızlar, küz yomışlı uynaganda, küze bäylänelgännän kaça birep, «min monda, käk-kü», «min monda, käk-kü» dip, şart kuyışkança avaz birälär ikän. Alarnı şaytan tıñlap torgan da, ubırnı kükegä äverelderep oçırgan. Kızlar, kiçke eñgerdä, iptäşebez çakıra dip, anıñ artınnan kitep adaşkannar.

Şuşı rivayät küñelemdä hatirä räveşenä kerep yañardı da, üzemçä ul hälemnän kölep tä kuydım äle, citmäsä. Horafat kına bit bu! Kükeneñ kemgä küpme gomer kalganlıgın şaytannan beleşep toruı turında söyläüläre dä äkiyät bit ul! Andıy imeş-mimeşlärgä ışanırga monda — yülär tügeldermen lä!

Ä küke tuktıy belmi haman kükeldi. Anıñ tavışı cannı irkäli, ımsındıra, küñelgä rähätlek birä:

— Käk-kü, käk-kü, käk-kük!..

Küklär-cirlär, çişmälär, taular güyäki küke tavışı belän üzara söyläşälär. Sandugaçlar, başka törle koşlar tal-tiräklärdän, cimeşlänä bargan bakçalardan üz moñnarı belän alarga orkestr yasap kuşılalar. Talyanga garmunnar, bayannar iyärgäläp alalar, radio häm magnitofonnar da kimen kuymıylar. Dönya eçe bäyräm belän tulı. Ber kükegä ikençese kuşıla. Ämma bolar nindider tärtipsez şaulaşu tügel, tabigıy ber simfoniyä sıman toyıla. Min uçak yanında täessoratta utıram, tıñlıym, tıñlıym, tıñlıym. Tagın kayçan işetermen, dim. Mondıy matur vakıtlar kabatlanaçakmı?

Kabatlanır äle, kabatlanır... Bu minem tugan cirem, tugan avılım. Änä balalarım bolında, çäçäk cıyıp, uynap yörilär. Hatınım da alarga iyärgän, ul alarga nider añlata, soraularına cavap birä, tabiğatne tanırga, yaratırga öyrätä. Änkäy, kulına yäşel kuzgalaklar totıp, uçagıma taba kilä. Anıñ bu yäşendä dä saklanıp kalgan zatlı sını, siräk çalımnarı küñelemdä mäñge kartaymas tös-kıyafätläre belän berlektä güzäl suräten yañartalar.

Änkäy, tuktalıp, ülännär arasınnan tagın da kuzgalak kıyakların özep ala, kaysıberlären tatıp ta karıy. Cılı, rähät. Dönyalık, şundıy yämle vakıtıñ bu sineñ!

Minem änkäy kap-kara ozın çäçle çibär keşe ide. Bervakıtta da tormıştan zarlanganı bulmadı. Yätim bala bulıp, ügi ana kulında üskän, Böyek Vatan sugışı yıllarında, unaltı yäşennän «Bakırtau kolhozı»nda brigadir bulgan. Gomere buyı cäylären kırlarda, kışların fermalarda eşläde. Pensiyägä çıkkaç ta anı eşsez totmadılar, söt cıyuçı da, idarädä cıyıştıruçı da ul buldı. «Atkazangan kolhozçı» iseme bar ide, altı bala anası. Citmeş yäşenä citkäç kenä, keşedän oyalam dip kenä, üzen kolhoz eşennän bizderde, ämma yort eçendä barça yökne, koş-kort, mal-tuar karaularga qadär üze alıp bara ide. Sıyırı, bozauları, sarıkları, tavıkları, kazları, ürdäkläre abzar-kuralarda tulıp tordı. Ber eşen dä keşedän eşlätmäde. Bakçasın da karıy, aşlarnı da osta peşerä ide. Kayberäülär sänäk, köräk işedän kurka torgan bulalar. Alar bit barı tik eş koralları gına, yugıysä. Şulay da, bolarnı kulıña alsañ, eşlärgä turı kilä. Änkäy isä ber genä törle eş koralın da tınıç kına yatkıra belmäde, haman da ike kulı eşkä yatıp tordı. Ozın tönnärne yon cegerläp, balalarına, işle onıklarına oyıkbaşlar, biyäläylär bäyläp ölgertä, tuñmasınnar dip iltep tä birä yäki keşe aşa da, küçtänäçläre yanına kuyıp, barçabızga berdäy cibärä ide. Äle haman da kışkı salkınnarda min alarnı kiyep yörim. Ayaklarım-kullarım cılıda rähätlänälär.

Änkäygä bıyıl citmeş biş yäş tuldı. İnde küptän çäçläre dä ak. Namaz belän ğamäldä daimi. Haman da eştä üze. Äytäm bit, küñelemdä saklangan yäş vakıttagı tösläre belän kuşılıp, anıñ suräte mindä haman da kırıktadır digän toygı uyatalar. Ämma üzem dä (änkäy mine utız bişendä tapkan) illegä taba könnäremne sanap baruga küçtem tügelme soñ? Eşem dä avır kütäräse tügel, yugıysä, şulay da yal itärgä yaratam. Ä änkäy? Ul inde, bez kaytasın aldan beleşep, bäräñge bakçasınıñ çüplären utap, göl itep kuygan, terlek abzarları da tärtiptä, tiresläre tügelgän, mal-tuarı da, üze äytmeşli, «küväşnä kebek». Mögayın bu süz rusnıñ «kak veşnya»sınnan tatarçaga avıştırıp yasalgandır? Üz kemlegeñne keşe süze belän ülçäü — bezneñ halıkka has sıyfat inde ul, anısı.

Zamandaşları kebek ük, änkäy dä tormışnıñ açısın-töçesen küp tatıganlıktan, yuk-barga birelep tormıy ide. Ä il tagın butalıp kitte. Şuşı tuksanınçı yıllar anı, kolhoz tözegän, şul kolhoznı üz cilkäsendä kütärep kilep bayıtkan keşene kızganmadı, tagın tiyen akçasız häm algan isemnäresez, ireşkän uñışlarısız kaldırdı. Teräge, barlıgı — üz ihatası, asragan malları, bakçası, bügenge tırış hezmäte genä kaldı. Yarıy äle alarına kul ozaytuçılar tabılmadı. Oyaldılar. Bezneñ, balalarınıñ da, ni äytim, kulınnan ällä zurlık kilmäde, aña yärdäm itä almıybız. Ğailälärebez bar, imeş. Onıkların ayakka bastırırga kiräk. Eh şul kiräk digän närsä — bezne üzenä kol itä ikän? Nişliseñ, ul tuksanınçı yıllar barçabıznı da tormış diñgezeneñ salkın dulkınnarı çaykavında mohtaclık utraularınıñ yalangaç kıyaları arasına çıgarıp taşladı. Änkäyneñ «ilem» dip, «bähetle cämgıyät tözüdä aldıngı bulırlar» dip üstergän balaları, başka meñnär häm millionnar kebek ük yaña zamanga, «nuvorişlar» ilenä kiräksez häm yaraksız idelär. Döres, bez dä ul hälebez belän kileşergä telämädek. Ämma ülgän sotsializmnı da kabat kaytarıp tergezü uyıbızda yuk. Kiläçäktä bulaçak närsägäder ışanabız häm ömetlänäbez.

Beznekelärne kommunistlar talamagannar da bugay. Ätkäm yagınnan babam ilgä dürt tegermänen, atların, sıyırların, bolınnarın, urmannarın häm kır-basuların, başka törle baylıkları belän bergä, kızganu hisen yugaltıp, «üz teläge» belän «büläk itkän. Änä «raskulaçennıy»larga monıñ öçen kompensatsiyä tüläde häzerge hökümät. Beznekelärgä ul da yuk ikän. Talanmagannar. Bakır babam däülät sudyası, türä hezmätendä torgan, ä zat babam isä Kızıl armiyädä Frunze diviziyäsendä sugışıp, yaralanıp kaytıp, ğailäsen barça baylıklarınnan kotıldırıp häm azat itep, savıga almıyça vafat itkän. Äbkäm ay-yay gayar keşe ide. Aznakay yagınnan mirza kızı, bay näseldän dilär ide anı. Kulındagı baldak, yözek, beläzeklären sugış yıllarında, çabata kiyep, Çallı elevatorına ikmäk taşıganında da, urak urganında da, saban sörgänendä dä salmagan dilär ide.

Häyer, änkäy yagınnan da babamnar kulaklardan isäplängännär. Borıngı babam Arıslangäräy patşada hezmät itkän, kükräk tulı medallär belän kaytkan. Ä änkäyneñ ätisen, kolhozga kermägäne öçen hökem itep, törmägä yabıp kuygannar, şunda şaktıy çeretkännän soñ, turı sugış avızına cibärgännär. Eçenä katı yaralanıp kaytkan da, ozak tormıy ülep tä kitkän.

Änkäy bolarnı söyli torgan ide. Gıybrät bulsın digänder inde. Ämma ilne dä, anıñ citäkçelären dä kahärlämäde. Kolhoz baylıgın, elekkege kommunist räisebezneñ ulı kilep, tämam talap beterep kitte. Äye, ul da räis ide. Ämma buldıruçı tügel, yuk itär häm üzenä bar baylıknı ubır kebek yotar öçen kilgän ide ul. Halık anıñ kılanuların kürep tordı. Timäde, süz äytmäde. Ä ul kolhoznıñ maşina-traktor parkındagı hämmä ni bar, şunı, öç keşese belän aktlap «spisät» itte dä, ike yıl buyı kön dä tonnalap-tonnalap maşinalar belän metallolomga taşıtıp tapşırdı. Şunıñ keremenä «KamAZ»lar aldı, başkaça ta kılandırdı. Kolhozçılar üzlärenä hiçni däğva itmädelär. Ul alarnı hezmät hakı tülämi genä un yıllap üzenä eşlätte, fermadagı mal-tuarnı törle häyläle yullar belän şähärlärdäge it kibetlärenä ozatıp beterde. Häyer, ber bezdä genä tügel, il eçendä bar cirdä şul häl ide. Alar, östägelär, halıknı, «bazarga aşıgıp kermäskä öndäp» tıya kildelär, ä üzläre, çarsızlarga has berkatlılıktan faydalanıp, häsrätsez genä talıy birdelär. Menä şulay eşlänä ikän ul ğadelsezlek, menä şundıy bula ikän ul kabahätlek.

Häyer, min dä bit baylarça it kızdırıp utıram. Änkäy bezneñ kaytuıbızga atap sarık suydırgan. Ul kunak itärgä yarata, beläm. Mondıy sıylar üzenä tansıgrak yugıysä.

Kulındagı bolın kuzgalakların korılgan keçkenä aş äzerläü östälenä kiterep kuyıp, annarı kire uylap, tabın itärgä dip cäyelgän aşyaulıktagı rizıklar yanına alarnı küçerep:

— Tansıkka... Avız tämenä bulır, ulım!— dide änkäy, ülän östenä yan belänräk, tatar hatınnarınça caylap utırıp.

Ul küp söyläşüne, añlatıp torunı yaratmıy ide. Gaybätne söymäde. Gadi häm ğadäti tözek cömlälär arasına «menä niçek», «şulay inde», «alay da bula ikän» kebek bäyälämälären kuşıp cibärä dä, bähäskä urın kaldırmıy. Menä ätkäm, märhüm, bötenläy dä dönyanı ak häm kara töslärdä genä küräder sıman toyıla ide. Änkäy, anıñ belän kiñäşkändä, «döres eşlägänseñ» digän süzen işetep kuana häm, şuşı söyläşü därtendä kalıp, böten eç serlären çişep taşlıy. Başkaça bula da almıy, çönki ätkäy tıñlıy belä. Süz ülçämen haman da tigez tota. «Kiräkmäs ide» disä, änkäy üzeneñ haklıgına dälillär tabarga totına.

Alarnıñ andıy «kiñäş mäcleslären» koruları kızıklı bula ide. Bala çagımda şul söyläşülärenä yış kolak tottım. Änkäy söyli. Ätkäy süz ülçäven caylıy birä. Häm menä, äle genä «döres eşlägänseñ» dip kat-kat östäp kilgän cirennän, «kiräkmäs ide», di. Änkäy aptıraşlı uylarda kala. Annarı, añlatıp birüen taläp itmiçä, «alay ikän» dip äytep kuya.

Gadättä alarnıñ «kiñäş mäclesläre» kiçen uzdırıla. Kayber könnärdä änkäy bik ozaklap uylana. Ämma ike kulı da eştä: äle tabak-savıtlarnı yua, äle ikmäkkä kamır izä, äle aş peşerä. Ä haman ätkäyneñ «kiräkmäs ide» digän «süz kazıgınnan» uza almıy integä. Monıñ başkaça tügellegen min dä beläm, çönki änkäy äle haman uylana, vakıygalarnı üz küñele aşa kabat cilgärep, ätkäy «korgan ülçäügä salıp», vakıt-vakıt tagın da «alay ikän» dip äytep kuya. Bu anıñ «ike-ikeñ dürt bula» kebek kilep çıga. Ätkäy gazetalar ukıy, min curnallar karaştıram.

Närsälär turında söyläşüläre inde onıtılıp betkän, ämma «küp süz — baş kazıgı» digännäre häterdä kalgan. Ä bezdän mäktäptä tellärebez arıp betkänçe däreslärne söylätterälär. Barı tik matematikada gına rähät, mäsälä häm misallarnı çişäseñ dä çişäseñ. Anıñ äle ällä nitkän «yazma söyläm» digän närsäsen dä uylap çıgargannar. Söylänä-söylänä yazumı ikän inde ul? Änkäygä ata-analar cıyılışınnan äytep kaytargannar: imeş, mindä teldän söyläü yuk däräcäsendä, ä menä yazma söylämem şäp ikän! Monıñ alar närsä añlatkanın soragannar ide, aptırap birmädem:

— Belmim, minem älegä alay da, bolay da eşläp karaganım bulmadı, ukıtuçıbız butagandır,— didem.— Bezdä tege Saraylı kızı gına telenä salına-salına yaza!

Ul vakıtta bu mäsälä açık kaldı, häzer inde ul «yazma söyläm» digännäreneñ ni-närsä ikänlegen beläm: süz eçtälekle itep yaza belü hakında bargan ikän!..

Ä menä kükelär kıçkıralar da kıçkıralar. Ber dä tuktıy belmilär. Tabiğatneñ hozurlıgı artkannan-arta tora. Koşlar sayravı, kükelär kıçkıruı bu dönyalıknı nindider moğciza urınıdır sıman itep toyarga mäcbürili. Rähät! Bik rähät! Ul havası, ul tabigate, ul köne! İpekäygä bu hozurlıknıñ üzen may itep yagıp aşarlık inde, billähi! Ä çerkilär?

Ä çerkilär älegä çıkmagannar. Alar kiçke dım belän bergä ülän-kıyaklar arasınnan kütärelälär. Koyaşnıñ ikendedän uzıp barır vakıtı gına äle. Güyäki küñellärne dä nazlarga telägändäy yomşarıp, yıfäk irkä cil yögerep uza. Uçaknıñ küzlärenä can kerä. Min anıñ yanında kulıma kisäü agaçı itep tayak totkan hälemdä utıram. Şaşlık ise bolınga tarala. Niğmät täme hätta kükelärgä dä tıngılık birmider sıman. Ber özleksez endäşälär dä endäşälär. Änkäy häyran hälendä alarnı tıñlıy ikän.

— Yä äle, käkkük, sanap kürsät, minem küpme yäşisem bar?— dip soradı ul şunda.

Anı işetkäç, yörägem cu itep kuydı. Änkäygä borçılgan küzläremne kütärep karadım. Ä yöräk haman sikerä.

— Änkäy, nigä alay äytteñ inde?— didem. Ämma kükeneñ niçäne sanavın min dä köttem. Äle yaña gına bersen-berse uzdırırga telägän koşlar da kurıktılar bugay, tınıp kalgan tösle idelär. Avır ciläs cil dä, kayandır kilep citep, uçagımnıñ tötenen böterep alıp oçtı. Hatınım, balalarım bolında çäçäklär arasında idelär älegä. Alar da nigäder şomlandılarmı, biregä taba kilä başladılar. Şunda kükelärneñ berse:

— Käk-kük, käk-kük, käk-kük!— dip avaz saldı. Äle tagın, tagın, tagın kıçkırır sıman ide, yugıysä. Ämma tınıp kaldı. Moña min riza tügel idem.

— Bik az buldı bit,— dide şunda änkäy, yılmaep,— tagın kıçkırırga ideñ: «kü-kü, kü-kü!»

Kabat avır cil isep kuydı. Monısı miña can öşetkeç bulıp toyıldı. Kükelär inde tämam tınıp kaldılar. Tik berazdan soñ gına, irenep, berän-säränläp tavış birgäläp aldılar. Ämma boları ötek avaz gına idelär inde. Minem öçen alarnıñ yäme bette.

— Yäşägän keşegä öçe dä bik ozın äle anıñ!— dide änkäy. Ul bu vakıtta yırakka, ofık çitenä karap basıp tora ide. Östendäge yäşel cirlekle vak sarı çäçäkle külmägen cil sıpıra, ak yaulıgına yagıla, güyäki yuatırga teli.

— Allahı täğaläneñ serlären ul mähluk koşlar kayan belsennär, änkäy?— didem. Ä küñeldä kükegä üpkä ide.— Ägär käkkükneke hak ikän, böten häbärlärne añardan gına alır idek. Alar hätta färeştälär dä tügellär! Horafi şul, horafi ğadät kenä!

— Min dä şulay dip äytäm!..

Ämma änkäyneñ yözendä avır borçılu bilgeläre inde päyda bulırga ölgergän idelär. Äle genä cännät bakçası kebek toyılgan dönyalık kabat karañgılanıp kitkändäy sizelde. Citmäsä kisken-kisken cillär tagın-tagın da iskäläp, bolın çäçäklären açu belän özgäläp yöri başladılar.

Ofık çitenä kütärelep karadım. Anda yañgır bolıtı kuyırgannan-kuyıra ikän şul. Yullarda da tuzan kütärelde, ayaz kükne cemeldätep yäşen kamçısı uynap aldı. Bolıtlar aşkınıp agıp kilergä totındılar.

İrkenläp hästärlägän bäyräm tabınıbıznı cıyıp alırga turı kilde. Häyer, şaşlıknıñ da täme kitärgä ölgergän ide inde. Çak ölgerep kaldık, ilne suga tutırıp yañgır yavarga totındı. Yartı säğat eçendä bulgan tabiğattäge bu üzgäreş hämmäbezne häyran itte. Kiçke yakta, yañgır belän kilep, salkın hava iñde. Bez inde cılı öydän çıkmaska buldık. Ä ikençe könne Kazanga aşıgıp kitep bardık. Salkın hava, salkın utlı yañgır hävefe küke vakıygasın onıttırgan sıman ide.

Ä öç yıl bik tiz ütep kitte.

Ayak öste ğamäldä yögerep yörgän änkäbez kötmägändä tüşäkkä yıgıldı. Vakıyga uraza gayıtennän soñ buldı. Ul häbärne işetü belän avılga aşıktık. Änkäydä «kara çir» avıruı päyda bulır dip başıbızga kitergän idekmeni bez? Mömkin tügel!

Ämma... Ämma täqdirdän uzmış yuktır la ul!

Ä kükeneñ sanavı hakıykat tügel, oçrak kına bulgandırmı, belmim? Anıñ tavışın häzer dä, may könnärendä işetügä ük, kinät şomlanıp kuyu ğadätemä kerde, ahrısı.

Fevral, 2008.