Abau, Foat, Sin Nişliseñ?

Hikäyä

Tatar, olı kunak çakırsa, sıy-hörmäte belän östäl sıgıp kına kalmıy, ak munçasın da kolak kuırırlık itep yaga. Bu qadär sıy-hörmätlärgä “ay-vay”, “ay-vay” dip häyran itep, hannar misalında märtäbä totıp kına yöriseñ, adımnarıñ vak-vak, säylän tezäseñmeni!
Şulay bervakıt Foat yaktaş yazuçı Zäki abıynı kunakka aldırgan. Sıynıñ bäräkätennän korsakları şartlarlık bulgan, süzneñ tatınnan täräzä kısaların büsep bal agıp çıkkan, cır-biyü tamaşasına cıyılgan färeştälär itağat bozgannar. Bähetkä munça da ölgergän.
— Barabızmı?
— Hi, nindi barmagan ul, irtägä — saban tuyı, köne dä salınıp tora. Yuınıp çıksak, dönyalar arçılıp kitmäsme?
Zäki abıy kıstata torgan keşelärdän tügel inde ul bezneñ.
Läükägä ük menep utırgannar, munça çaraçasına inde. Essesen azsınıp, Foat yaktaş göberdäp kaynap utırgan sunı olı lakan çümeçe belän algan da başkort bakırı kebek kızargan taşka börkemäkçe ikän, uñ-sulı butalıpmıdır, Zäki abıyga tomırgan. Beräü bulsa, billähi, munçañnı nirgäsennän bozıp, miçen östeñä audarıp çıgıp kitär ide. Zäki abıy:
— Abau, nişliseñ sin, Foat?— di ikän, sabır gına, üzeneñ kunak kına buluı märtäbäsen ber dä töşermiçä.
Yaktaş, biçaralıkka töşepter, añlamıy da kalgan ideme ikän, bik tä huşlanıp çabınırga da kereşkän. Kunaknı kimsetep bulmıy bit inde, çabınıp betergäç, läükägä Zäki abıynı suzıp yatkırgan da, i töyä di monı, i töyä di, pählevan gäüdäle kunagı tüşäm belän läükä arasında tegeneñ seberkesenä yabışıp, kulyaulık kebek iyärep yöri ikän.
Huca, hörmätne zurdan kuyıp, ğamäldä ipsezräk kılanıp taşlagan. Ämma Zäki abıy haman da ser birmi, arıp tuktagan yaktaşka:
— Abau, Foat, nişliseñ?— diyä ikän.
İnde kunak-muynak betkän, Zäki abıy kitärgä kuzgalgan. Ämma yaktaş monda da aldatmagan. Zäki abıyga, anıñ “Ciguli” maşinası urınına, üzeneñ “Mersedesı”n kabızsıñga açkıçların tottırıp mataşa ikän. Monda da:
— Abau, Foat, nişliseñ sin?— di ikän Zäki abıy.

27.02.04.